Ford Mondeo IV

Przed laty elegancka limuzyna i marzenie wielu kierowców. Obecnie przystępny cenowo samochód o przestronnym wnętrzu, różnorodnych silnikach oraz dobrych właściwościach jezdnych. Trzecia generacja Mondeo była jednym z przełomowych modeli w historii Forda. Projektanci limuzyny klasy średniej zdecydowali się na zerwanie z banalnymi kształtami jego poprzednika. Ponadto samochód znacznie urósł. Dlaczego? Zaprezentowany dwa lata wcześniej Focus jest wyraźnie większy od wcześniej produkowanego Escorta. Pozycjonowane klasę wyżej Mondeo musiało zapewniać dużo większą ilość przestrzeni.

Pierwszy rzut oka na Forda Mondeo po liftingu sugeruje, że prawie nic się nie zmieniło. Dopiero bliższe porównanie wskazuje na dyskretne, choć poprawiające wygląd auta zmiany. Według skrupulatnych wyliczeń Forda w Mondeo zmieniono w sumie 1365 różnych elementów. W przypadku każdego liftingu „programem obowiązkowym" jest zmiana zderzaków. Mondeo otrzymał przedni zderzak ze znacznie większym wlotem powietrza w kształcie odwróconego trapezu i paskami diodowych świateł do jazdy dziennej. Wyraźniejsze, mocniejsze kształty mają także przetłoczenia maski i błotników. Zmodyfikowano także przednie reflektory.

Jeśli chodzi o stosunek oferowanej przestrzeni do wartości rynkowej to Mondeo drugiej generacji nie ma sobie równych. Naprawdę za niewielkie pieniądze można nabyć całkiem spory kawałek auta, które nie dość, że zaskakuje przyjemnym prowadzeniem, to też odpowiednio serwisowane nie powinno przysparzać nazbyt wielu problemów. Gdy Ford w 1991 roku zaprezentował następcę legendarnej Sierry, fanatycy marki oniemieli ze zdziwienia – tylny napęd odszedł do lamusa! Mondeo, bo tak nazwano spadkobiercę Sierry, stylistyką nadwozia nieszczególnie zachwycał i co gorsza bardzo szybko się zestarzał, ale przynajmniej pozytywnie zaskakiwał oferowaną przestrzenią wewnątrz auta oraz wyborem jednostek napędowych.

Jeżeli kiedyś marzyłeś, aby zasiąść za sterami szybkiego i komfortowego superpociągu, mamy dla Ciebie dobrą wiadomość - teraz możesz mieć taką maszynę na własność, tyle że w skali mikro. Ma cztery koła, niecałe pięć metrów długości, daje więcej radości niż jazda TGV, a pali prawie tyle samo co on. Polskie drogi wyglądają, jakby o tym, jakimi autami mamy jeździć, decydował prezydent do spółki z premierem. Jest po prostu monotonnie – gdziekolwiek się obejrzeć, tam widać nudne, produkowane w setkach tysięcy egzemplarzy Skody Octavie, Fiaty Punto i Fordy Mondeo. W przypadku tych ostatnich są to zazwyczaj firmowe diesle w najuboższych wersjach wyposażenia, a w dodatku najczęściej białe, srebrne lub granatowe.

Pierwsze Mondeo zostało zaprezentowane w 1994 roku. Wzbudzało wtedy niemałą sensację – szczególnie jeśli akurat stało koło swojej poprzedniczki – Forda Sierry. Jeśli miałbym przenieść się w czasie o te kilkanaście lat, to uwierzcie mi ale ówczesny Mondziak, przy kanciastej ,, Ścierce ” wyglądał jak pojazd rodem z XXII wieku… Dzięki dużemu sukcesowi rynkowemu, Ford mógł spać spokojnie i tak naprawdę dopiero w roku 2001 zmodernizował gruntownie ten model, wprowadzając kolejną już – trzecią generację o świeżej i nowoczesnej stylistyce, atrakcyjnym wnętrzu i bogatej palecie silników.

Limuzyna Forda prezentuje się bardzo okazale i zapewnia komfortowe warunki podróży. Jednak dwulitrowy silnik benzynowy tylko w części przypadków będzie trafnym wyborem. Nowego Forda Mondeo opisywaliśmy już artykułach: Nowy Ford Mondeo 2.5T Nowy Ford Mondeo Kombi Ford Mondeo - auto Jamesa Bonda Dlatego tym razem skupimy się na opisie wrażeń z jazdy z dwulitrową jednostką Otto.Wersja hatchback znakomicie nadaje się do celów reprezentacyjnych, pod warunkiem, że w drugim rzędzie nie będą podróżować osoby bardzo wysokie (190 i więcej cm). Przy wzroście podróżującego 175-180 cm pozostaje jeszcze 10 cm do sufitu, a zagłówek wysuwa się na wystarczającą wysokość (przypominam, że omawiamy wyłącznie prawidłową pozycję, tj.