Opel Insignia Sports Tourer

Nowa nazwa, nowy wizerunek – przemianowując Vectrę na Insignię, Opel zamienił swój typowo rodzinny pojazd na limuzynę aspirującą do klasy premium. Ten „awans segmentowy” wdać już po pierwszym kontakcie wzrokowym z karoserią. Bo oto zamiast solidnie wyglądającej, ale zupełnie nieoryginalnej sylwetki pojawiły się dynamiczne kształty okraszone eleganckimi detalami. Dzięki zupełnie nowemu podejściu do kwestii designu Opel klasy średniej z pospolitego „wozu” dla rodziny stał się nowoczesną limuzyną ujmującą swoją sportową linią. Taką stylizację ozdobiono wszystkie trzy wersje nadwoziowe, z których dwie wyglądają niemal identycznie – liftback różni się od sedana przede wszystkim… wycieraczką tylnej szyby.

Reprezentacyjny styl Insigni widać jednak nie tylko na zewnątrz, ale i w środku. Atmosferę luksusu czuć wewnątrz zarówno dzięki wyszukanemu wzornictwu i ekskluzywnym akcentom dekoracyjnym, jak i za sprawą pierwszorzędnej jakości wykończenia. Ze swoimi wysokogatunkowymi tworzywami i starannym montażem, deska rozdzielcza mogłaby trafić do modelu klasy wyższej. Niestety, choć wygląd i wykonanie wyszły projektantom kabiny wyśmienicie, nie dopracowano kilku innych aspektów. Chodzi mianowicie o ergonomię zakłóconą bogactwem klawiszy na konsoli środkowej, przejrzystość zegarów ograniczoną ekstrawagancką formą wskaźników oraz widoczność na zewnątrz utrudnioną wąskimi szybami.

W ocenie przestronności kabiny można dopatrzyć się kolejnych związków Insigni z segmentem premium. Niestety, w odróżnieniu od podobieństw we wzornictwie i jakości wykończenia, nawiązania w kwestii obszerności nie wróżą niczego dobrego. Inaczej niż w przypadku „zwykłych” modeli klasy średniej, gdzie wnętrze planuje się na rodzinne wojaże, w autach klasy premium liczy się przede wszystkim wygoda na przednich fotelach. Efekt jest taki, że pierwszy rząd siedzeń opisywanego Opla zachwyca ultra-wysokim komfortem, zaś z tyłu jest zadziwiająco ciasno i na nogi, i na łokcie, i – w szczególności – na głowy (nawet kompakty potrafią oferować więcej miejsca!). Bagażnik również nie jest mistrzem obszerności, a dodatkowo jego załadowanie utrudnia zbyt wysoki próg. I pomyśleć, że poprzednia Vectra była jednym z najprzestronniejszych i najbardziej pakownych aut w klasie…

Ekskluzywny charakter Insigni zakłóca nieco zestrojenie jej podwozia. Bo choć po wnętrzu zaprojektowanym nie dla rodziny, a kierowcy moglibyśmy spodziewać się znakomitego prowadzenia, tutaj postawiono na komfort. W rezultacie, zawieszenie perfekcyjnie wybiera nierówności drogi, ale na zakrętach radzi sobie raczej kiepsko. W opanowaniu nieco ociężałego Opla nie pomaga niestety układ kierowniczy – jego nazbyt bezpośrednie działanie sprawia, że trudno dokonywać efektywnych korekt toru jazdy. Pochwalić należy natomiast skuteczność, z jaką zatrzymują auto hamulce.

W kategorii cena/wyposażenie Insigni bliżej do popularnych modeli klasy średniej (z Volkswagenem Passatem na czele) niż aut noszących miano produktów premium. Koszty zakupu Opla nie są bowiem zbyt wygórowane, ale niski poziom reprezentuje też standard wyposażenia. Dopiero wybierając bogatsze wersje nabywca może cieszyć się z automatycznej klimatyzacji, tylnego podłokietnika czy… „elektryki” tylnych szyb.