Barkas 1000/ 1000-1

Młodym czytelnikom, którzy być może nigdy nie słyszeli o takim samochodzie, przypomnę, że był on produkowany w latach 1961-1991 na terenie byłego NRD w Karl-Marx Stadt. Obecnie miasto nosi nazwę Chemnitz. Barkas będący następcą samochodu Framo V 901, został skonstruowany z wykorzystaniem podzespołów Wartburga 311. Pod jego maską zamontowano dwusuwowy silnik benzynowy typu AWE 311 o pojemności 900 cm3 i mocy 43 KM, również znany z Wartburga. Jednostkę napędową skonfigurowano z cztero biegową skrzynią biegów. W późniejszym okresie, zwiększono pojemność skokową silnika do 992 cm, która osiągała 46 KM. Barkasa oferowano w kilku wersjach nadwoziowych m.in.: furgon z kabiną dwu osobową, cztero lub pięcio osobowy, ośmio osobowy, pick-up do zabudowy, karetka pogotowia. W tej ostatniej wersji Barkasa udokumentowano w filmie „Good bye Lenin”. Mierzący 4520 mm długości, 1850 mm szerokości i 1868 mm wysokości pojazd, doczekał się największej modernizacji w 1989 roku. Zastąpiono wówczas przestarzałą jednostkę napędową, nowoczesnym silnikiem czterosuwowym typu BM 880 o pojemności 1272 cm i mocy 58 KM, produkowanym na licencji Volkswagena. Podobnie jak to miało miejsce wcześniej, nowy motor zaadaptowano z Wartburga 1.3. Z zewnątrz Barkasa z czterosuwem możemy rozpoznać jedynie po emblemacie 1000-1. Nowe źródło napędu nie było w stanie uratować przestarzałego konstrukcyjnie samochodu. Wraz z końcem NRD, nastąpił kres marki Barkas. Ostatni egzemplarz zjechał z linii produkcyjnej 10 kwietnia 1991 roku. Przez trzydzieści lat zakłady w Karl-Marx Stadt (Chemnitz) opuściło 175 400 egzemplarzy modelu B 1000 i 1961 B-1000-1.

Chciałbym jeszcze na chwilę powrócić do wspomnianych na początku artykułu dwóch konkretnych egzemplarzach Barkasa. Pierwszy z nich biały, w wersji pick-up z dwusuwowym silnikiem (zdjęcie 1), wykorzystywany jest do przewożenia antyków lub służy jako reklama zachęcająca do odwiedzenia sklepu, w którym sprzedaje się i kupuje zabytkowe meble oraz wyroby ze srebra i złota.

Drugi Barkas (zdjęcie 2,3), ośmio osobowy furgon w piaskowym kolorze, z dwusuwową jednostką jest własnością Verkehrs Museum Dresden, czyli Muzeum Transportu w Dreźnie. Świadczą o tym napisy na karoserii, reklamujące Muzeum oraz wskazujące jego lokalizację. Bardzo podoba mi się idea wykorzystywania pojazdów historycznych do takich właśnie celów. Może to jest wskazówka dla nas Polaków, w jaki sposób można uratować przed złomowiskami polskie konstrukcje samochodów, takich jak chociażby Żuk, Nysa, czy Tarpan.