Bez emocji - Toyota Avensis (2003-2008)

Testy aut używanych

Doskonała renoma modelu Avensis sprawia, że jest to jeden z najbardziej poszukiwanych modeli na rynku wtórnym. Pociąga to za sobą określone konsekwencje. Sprzedaż Toyoty nawet z wysokim przebiegiem nie powinna być trudna, a dotychczasowy właściciel może liczyć na zasilenie konta sporą ilością gotówki. Dla zainteresowanych zakupem używanego Avensisa mamy gorsze wiadomości. Samochody są wyraźnie droższe od francuskich i niektórych niemieckich konkurentów. Duże zainteresowanie modelem sprawia, że do „obiegu” wracają także egzemplarze po poważnych wypadkach.

Druga generacja Toyoty Avensis była oferowana w nadwoziach typu sedan, liftback i kombi. Przestronność ich wnętrz całkowicie satysfakcjonowała klientów. Mało kto decydował się na dopłacenie za starszą technologicznie Avensis Verso, która ostatecznie zniknęła z salonów w 2006 roku. Zaletą Avensisa są również pojemne bagażniki – wyniki 510 (liftback) i 520 litrów (kombi i sedan) należą do czołówki w klasie. Jedynym mankamentem są wnikające do wnętrza zawiasy pokrywy bagażnika trójbryłowej wersji.

W 2006 roku Toyota poddała limuzynę delikatnemu retuszowi. Samochody po faceliftingu można poznać po kierunkowskazach w obudowach lusterek, zmienionym pasie przednim oraz odświeżonym wnętrzu.

Ostatnie z wymienionych i tak nie prezentowało się najlepiej. Plastiki są średniej jakości, a w samochodach z większymi przebiegami potrafią dokuczliwie hałasować. Tapicerka okazuje się podatna na wycieranie – nawet przy przebiegach poniżej 100 tysięcy kilometrów obicia mogą wyglądać na potargane lub wysiedziane. Użytkownicy samochodu podkreślają też, że czyszczenie materiału nie należy do łatwych zadań.

Przedział pasażerski ma jednak sporo atutów – ergonomię, przestronność oraz niezłe wyciszenie. W rezultacie nawet dalekie podróże nie męczą. Komfort jazdy zwiększa miękko zestrojone zawieszenie.

Toyota zdecydowała się na niezależne zawieszenie przednich i tylnych kół. W pierwszej kolejności zużywają się zwykle tuleje wielowahaczowego tylnego zawieszenia.

Na tle konkurentów gama jednostek napędowych prezentuje się stosunkowo skromnie. W czasie gdy konkurencji proponowali klientom sportowe odmiany oznaczone symbolami M, MPS, OPC, S, ST i R, Avensis mógł poszczycić się mocą najwyżej 177 KM. Mocne wersje budzą wiele emocji, jednak w finalnym bilansie sprzedaży okazują się niszowym produktem. Toyota postawiła na silniki, które cieszą się największym wzięciem. Ofertę otwierał „budżetowy” motor 1.6 VVT-i (110 KM). Ze względu na masę i gabaryty Avensisa bardziej optymalny jest silnik 1.8 VVT-i (129 KM), który lepiej radzi sobie z samochodem, zużywając średnio 7,6 l/100km, czyli mniej paliwa od podstawowej wersji (8,2 l/100km). Mocniejsze jednostki 2.0 VVT-i (147 KM) i 2.4 VVT-i (163 KM) zapewniają oczywiście lepsze osiągi, ale w cyklu mieszane przychodzi za nie zapłacić 8,8 l/100km i 9,8 l/100km. Na uwagę zasługuje również fakt, że dwa najmocniejsze silniki benzynowe posiadały bezpośredni wtrysk paliwa. Rozwiązanie nie okazało się optymalne. W Avensisie trzeciej generacji powrócono do klasycznego systemu zasilania.

Raporty spalania Toyota Avensis II - sprawdź, ile wydasz na stacjach paliw

W początkowym (2003-2004) okresie produkcji Avensis nie rozpieszczał zwolenników jednostek wysokoprężnych. Oferowany wówczas motor 2.0 D-4D rozwijał skromne 116 KM. W 2004 roku ofertę rozszerzyły silniki 2.2 D-4D (150 KM) i 2.2 D-CAT (177 KM). W samochodach produkowanych od 2006 roku najsłabszy diesel dysponuje mocą 126 KM. Mimo sporego zróżnicowania parametrów diesle D-4D (116-150 KM) zużywają średnio 6,4-6,8 l/100km. W przypadku najmocniejszej wersji trzeba przygotować się na 8,2 l/100km.

Jak Avensis wypada w oczach ekspertów? W zestawieniu TUV samochód zajmuje pozycję w ścisłej czołówce. W raporcie ADAC Avensis znalazł się jednak na początku drugiej połowy stawki w klasie średniej. Diesle zebrały negatywne oceny za zapchane filtry cząstek stałych, problemy z systemem recyrkulacji spalin oraz obluzowane osłony silnika. Poszczególne niedomagania udało się rozwiązać w latach 2006-2008. Wcześniej (2005-2006 r.) ograniczono częstotliwość występowania awarii rozrusznika i włącznika zapłonu, jak również usterek alternatora i szybko przepalających się żarówek, których wymiana nie należy do łatwych.