Mieszczuch z pazurem - Suzuki Swift (2005-2010)

Testy aut używanych

Sprzedaż Swifta rozpoczęła się na początku 2005 roku. Mimo upływu czasu karoseria Swifta wygląda świeżo i nowocześnie. Płaski dach i charakterystyczne proporcje sprawiają, że 3,75-metrowe Suzuki bywa porównywane do Mini. Na uwagę zasługuje fakt, że producent uznał kształty nadwozia za wystarczająco atrakcyjne, by w trakcie prac nad piątą generacją Swifta ograniczyć się do kosmetycznych poprawek.

Nie każdemu kierowcy przypadnie do gustu skromny wystrój kabiny. Zabrakło w niej ozdobników czy choćby efektownych przetłoczeń. Wewnątrz Swift jest prosty i rzeczowy. Za zaletę trudno uznać jakość tworzyw wykończeniowych oraz brak poziomej regulacji kolumny kierownicy, co utrudnia zajęcie optymalnej pozycji. Przeciętna precyzja montażu sprawia, że w niektórych Swiftach dokuczają stuki i rezonowanie elementów. Za pewną rekompensatę można natomiast uznać bogate wyposażenie – większość samochodów posiada sześć poduszek powietrznych, klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby i lusterka oraz radioodtwarzacz ze sterowaniem na kierownicy. Niestety o znalezienie auta z systemem ESP nie będzie łatwo. Przez dłuższy czas występował wyłącznie we flagowej odmianie Sport.

Swift nie zaskakuje praktycznością, mimo że w jego wnętrzu nie brakuje schowków. Bagażnik o pojemności 215/535 litrów jest jednym z najmniejszych kufrów w segmencie B. W przypadku rzadko spotykanej wersji z napędem na cztery koła przestrzeń bagażowa ma pojemność 198 l. Obecność dodatkowych podzespołów ograniczyła także osiągi oraz podniosła zużycie paliwa. Specyficzna wersja Swifta, jako jedna z niewielu w segmencie B, posiada napęd 4x4, co czyni z niej ciekawą propozycję dla mieszkańców górzystych okolic, jak również podmiejskich osiedli. Prześwit zwiększony o 35 mm oraz napęd ze sprzęgłem wiskotycznym ułatwią forsowanie dróg pokrytych warstwą błota lub śniegu.

Z kolei pozostałe wersje Swifta najlepiej czują się na gładkim asfalcie. Samochód doskonale reaguje na polecenia i nawet w trakcie dynamicznej jazdy pozostaje neutralny. Sztywne nastawy podwozia ograniczają jednak komfort w trakcie pokonywania nierówności - użytkownicy często porównują Swifta do gokarta. Lekki samochód z niewielkim rozstawem osi przeciętnie radzi sobie również z koleinami.

Swift był oferowany z benzynowymi silnikami 1.3 (92 KM, 116 Nm) oraz 1.5 (102 KM; 133 Nm). Oba zapewniają bardzo dobrą dynamikę – rozpędzają auto do „setki” odpowiednio w 11 i 10 sekund, spalając średnio rozsądne 7-8 l/100km. Duży wpływ na zużycie paliwa ma styl jazdy. Wysokoobrotowy silnik Suzuki nie jest elastyczny – ożywia się w zakresie 3000-4000 obr./min. Żwawa, a zarazem ekonomiczna jazda wymaga częstego sięgania do lewarka zmiany biegów. W trakcie prób ostrzejszego pokonywania kilometrów wychodzi na jaw, że konstruktorzy Swifta oszczędzali na materiałach wykończeniowych. Po przekroczeniu 4000 obr./min. silnik staje się wyraźnie słyszalny.

Osobom, które nie boją się hałasu i lubią mocne wrażenia polecamy Swifta Sport z silnikiem 1.6 VVT. Na papierze 125 KM nie wygląda imponująco, ale niewielka masa pojazdu i krótko zestopniowana skrzynia biegów sprawiają, że „setka” pojawia się na liczniku już po 8,9 s od startu. Na dłuższych trasach Swift Sport staje się jednak uciążliwy – głównie za sprawą wysokiego hałasu, który wynika z krótkich przełożeń i braku szóstego biegu.