Z drobnymi problemami - Nissan Almera N16 (2000-2006)

Testy aut używanych

W 1995 roku miejsce Nissana Sunny zajęła kompaktowa Almera. Produkcję Almery N15 prowadziła fabryka w japońskiej Oppamie. Samochód nie porywał stylizacją, a liczba wersji silnikowych była ograniczona, jednak wszystkie mankamenty rekompensowała ponadprzeciętna trwałość.

Na początku 2000 roku Nissan uruchomił produkcję Almery N16. Kształt karoserii samochodu był znacznie bardziej przyjemny dla oka od bryły nadwozia Almery N15. Nawet po 12 latach od premiery auto nie wygląda na przestarzałe. Poza 3- i 5-drzwiowymi hatchbackami fabrykę w brytyjskim Sunderland opuszczały również sedany. Już w 2002 roku Almera przeszła drobny facelifting. Zmianie uległy m.in. reflektory i zderzaki. Nissan pokusił się również o optymalizację elementów zawieszenia, wzbogacenie wyposażenia oraz unowocześnienie silników.

Raporty spalania Nissan Almera II - sprawdź, ile wydasz na stacjach paliw

Skoro o tych ostatnich mowa... Najwięcej kontrowersji wzbudziło zastosowanie francuskiego, 82-konnego turbodiesla 1.5 dCi, co stało się możliwe po mariażu japońskiego koncernu z Renault. Mocniejszą alternatywę stanowiła wysokoprężna konstrukcja Nissana z łańcuchem rozrządu, czyli 2.2 Di (110 KM) oraz 2.2 dCi (112 lub 136 KM). Wszystkie silniki z Common Railem, oznaczone symbolem dCi, trafiły do oferty w 2003 roku. Jednostki 2.2 pobierają 6,1-6,8 l/100km, natomiast mniejszemu 1.5 dCi wystarcza 5,2 l/100km.

Przesadnie urozmaicona nie była również gama silników benzynowych. Dostępne były wersje 1.5 (90 i 98 KM) oraz 1.8 (115 i 116 KM). Modernizacja wiążąca się z przyrostem mocy miała miejsce w 2002 roku. Motory nie zapewniają oszałamiającej dynamiki i nie grzeszą elastycznością, co rekompensują powściągliwym zużyciem paliwa - przez cylindry motoru 1.5 przepływa średnio 7,5 l/100km, a 1.8 zadowala się 8-8,5 l/100km.

Mimo że w ofercie zabrakło naprawdę mocnych jednostek napędowych, Nissan zafundował Almerze sztywno zestrojone zawieszenie, które pozwala na dynamiczne pokonywanie zakrętów, ale niezbyt dobrze spisuje się na zniszczonych drogach. Komfortu podróżowania nie zwiększa także spore natężenie hałasu w kabinie oraz jej ograniczona przestronność. Miejsca brakuje przede wszystkim nogom i głowom pasażerów drugiego rzędu siedzeń.

Dobre wrażenie robi natomiast przestrzeń bagażowa. Regularnych kształtów, siatek mocujących i 355 litrów pojemności Almerze może pozazdrościć wiele współczesnych kompaktów. Trudno narzekać również na ergonomię oraz poziom wyposażenia - część wersji bez dopłat otrzymywała cztery poduszki powietrzne, klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby, a nawet aktywne zagłówki. W przypadku najtańszych odmian, a takie często opuszczały krajowe salony, nie można liczyć nawet na ABS.

Wnętrze wystrojono w stylu typowym dla japońskich samochodów - prostym, rzeczowym i nieco ponurym. W trakcie codziennej eksploatacji znacznie bardziej irytuje niska precyzja montażu elementów wykończeniowych. W niektórych autach straszą odstające elementy, a trzeszczące plastiki są na porządku dziennym.

Największym mankamentem Almery drugiej generacji jest korozja nadwozia. Rude wykwity można spotkać w przeróżnych miejscach - krawędzi maski, progach, błotnikach, pokrywie bagażnika, a nawet przy antenie. W licznych pojazdach ogniska są niewielkie, ale z biegiem czasu doprowadzenie karoserii do porządku może okazać się kosztowne.