Czy to naprawdę diesel?

Testy

Honda, największy producent silników na świecie, jeszcze kilka lat temu oferował wyłącznie pojazdy z jednostkami benzynowymi. Wprawdzie w latach 80-tych montowano w Accordzie diesle Rovera, w którym Japończycy mieli udziały, a na początku wieku w Civicu pojawiła się jednostka wysokoprężna 1,7 l, czyli wytwarzany w Polsce motor Isuzu, ale dopiero silnik 2.2 i-CTDi można uważać za pierwszą jednostkę wysokoprężną Hondy.

Dynamika 2,2-litrowego silnika, dającego się kręcić do prawie 5 tys. obrotów, budzi respekt. To jeden z najlepszych 4-cylindrowych diesli, który swoją moc 140 KM rozwija płynnie i jest przy tym oszczędny. Przypominają się lata 90-te, kiedy to Honda zdystansowała konkurentów wprowadzając do sprzedaży silnik VTEC osiągający 160 KM z 1,6 l pojemności bez doładowania (zbliżoną wydajność z litra oferowało tylko Ferrari). Tyle, że teraz Japończycy postanowili już na starcie dogonić czołówkę producentów silników wysokoprężnych. I to się udało.

Piękny, ale nie bez wad

Atrakcyjny wygląd, zwłaszcza od tyłu, i ładna linia boczna przyciągają spojrzenia przechodniów i innych uczestników ruchu. Opisywana limuzyna, zwłaszcza w czarnym kolorze, prezentuje się elegancko i może pełnić funkcje reprezentacyjne. Siedząc we wnętrzu mamy poczucie wysokiej jakości, ale próżno szukać tam bajerów, dekoracyjnych ozdób i oryginalnych wykończeń.

Fotele w pierwszym rzędzie, a dokładniej ich siedziska są trochę za wąskie, co odczuwa się w czasie jazd na dłuższe dystanse. Boczne części siedziska, zapewniające dobre trzymanie boczne, po kilkudziesięciu minutach zaczynają uwierać nawet osoby o przeciętnej europejskiej budowie, chociaż szczupli na to nie narzekają. Za to z tyłu pasażerowie mają dużo miejsca i może tam wygodnie podróżować dwóch dobrze zbudowanych mężczyzn. Z mankamentów trzeba wspomnieć jeszcze o wspólnym włączniku dla tylnych świateł przeciwmgłowych i opcjonalnych przednich. Szkoda, bo uniemożliwia to korzystanie z przednich świateł przeciwmgłowych w czasie jazdy „na czele kolumny" albo w czasie lekkich mgieł, kiedy widoczność jest większa niż 50 m.