Dacia Logan MCV - pojemny i niedrogi wielozadaniowec

Testy

Atutem Logana MCV ma być przestronność wnętrza, zwłaszcza za drugim rzędem siedzeń. I faktycznie tak jest. W obszernym bagażniku MCV znalazło się miejsce na fotele dla dwóch dodatkowych pasażerów, przez co Logan staje się namiastką minivana. Komfort podróżowania w trzecim rzędzie siedzeń jest oczywiście mocno ograniczony, ale niezbyt dalekie wojaże zniosą nawet dość rośli pasażerowie. Podniesiony o ponad 10 cm dach zapewnia nieco miejsca nad głową, a i odległość od poprzedzającego fotela nie wymusza kurczenia nóg. Rozwiązanie trzeciego rzędu siedzeń nie jest niestety idealne. Fotele nie chowają się w podłodze, jak ma to miejsce w typowych minivanach – ale za to Logan wyposażony jest w normalne koło zapasowe, a same miejsca są dużo wygodniejsze, niż siedziska chowane w podłodze. Pasażerowie trzeciego rzędu mają do dyspozycji podłokietniki na nadkolach, z wnękami na napoje. Szyby trzeciego rzędu mają możliwość uchylania, a wszystkich pasażerów spinają normalne, trzypunktowe pasy bezpieczeństwa. Dość dziwnie poprowadzono pas dla środkowego pasażera drugiego rzędu. Wychodzi on z dachu nie bezpośrednio za jego plecami, lecz tuż przed drzwiami tylnymi, ciągnąc się przez cały bagażnik, pomiędzy głowami pasażerów rzędu trzeciego. O to, że zmniejsza on dodatkowo widoczność kierowcy do tyłu raczej nie ma się co martwić – przy rozłożonym trzecim rzędzie jest ona i tak mocno iluzoryczna. Jednak poważniejszym mankamentem ograniczającym użyteczność auta jest brak dzielenia kanapy trzeciego rzędu. Owszem, oparcia składają się niezależnie, ale w pozycji poziomej ograniczają dodatkową przestrzeń bagażową. Całkowite złożenie kanapy do pozycji pionowej lub wyjęcie jej z auta możliwe jest tylko w całości (całość waży tylko 16 kg). Dużo lepszym rozwiązaniem byłyby tam dwa oddzielne fotele, co technicznie wydaje się posunięciem bardzo prostym do realizacji. Wtedy możliwość oddzielnego wyjęcia każdego z dwóch dodatkowych foteli tylnych znacznie podniosłaby funkcjonalność Logana MCV – zwłaszcza przy przewozie dłuższych przedmiotów. Po wyjęciu jednego z foteli trzeciego rzędu i złożeniu asymetrycznej kanapy rzędu drugiego we wnętrzu wciąż podróżować by mogło 4-5 pasażerów i spory ładunek o długości nawet 1,7 metra. Ale i tak na pojemność bagażnika i jego funkcjonalność nie można narzekać. Nawet przy trzech rzędach siedzeń w bagażniku zmieści się jeszcze 200 litrów bagażu. Po wyjęciu dodatkowego rzędu siedzeń i złożeniu asymetrycznej kanapy środkowej uzyskujemy ponad 2,3 m3 przestrzeni bagażowej, czym Logan MCV bije na głowę nie tylko spore auta klasy kombi, ale i niektóre minivany. Co prawda podłoga nie jest płaska na całej powierzchni a szerokość auta i otworu drzwiowego nie jest zbyt duża, ale i tak w Loganie MCV z powodzeniem pomieścimy sporo pakunków. Wystające z podłogi metalowe uszy pozwolą bezpiecznie przypiąć przewożony ładunek. Drobniejsze pakunki i elementy wyposażenia (gaśnica, trójkąt, lewarek itd.) znajdą swoje miejsce w siatkowych schowkach za nadkolem i na drzwiach tylnych. Te zdecydowanie wyróżniają MCV spośród innych aut kombi. Otwierają się bowiem na boki, jak w typowo dostawczym furgonie. Choć ogranicza to znacznie widoczność do tyłu, to jest rozwiązaniem dużo bardziej funkcjonalnym – by włożyć coś do bagażnika, nie trzeba się schylać, a otwierane do 180 st. drzwi ułatwiają pakowanie większych towarów.

Miejsce kierowcy w stosunku do sedana praktycznie się nie zmieniło, choć kilka rzeczy w Loganie przy okazji poprawiono. Gorszą widoczność w lusterku wewnętrznym rekompensują spore lustra zewnętrzne. Ich elektryczne sterowanie umieszczono dość nietypowo, bowiem pod dźwignią hamulca ręcznego. Trzeba się do tego przyzwyczaić, podobnie jak i do sterowania szybami umieszczonego na konsoli środkowej. Gorzej jest z pokrętłami sterowania nawiewami i pomijamy już fakt, że regulator dmuchawy umieszczony jest niejako „do góry nogami" (czyli zwiększenie prędkości odbywa się przekręceniem go w lewo, a nie w prawo, jak w większości samochodów). Pokrętła sterowania znalazły się na samym dole konsoli środkowej, która dodatkowo jest odchylona „ujemnie" – czyli od, a nie do wnętrza kabiny. Przez to możliwość szybkiego spojrzenia podczas jazdy na aktualne ustawienie nawiewów jest praktycznie niemożliwa i trzeba przestawiać je na wyczucie. Co więcej, lewarek skrzyni biegów w pozycji 1-3-5 będzie nieco przeszkadzał w regulacjach, zwłaszcza przy próbie włączenia obiegu wewnętrznego – suwak przełączający znalazł się jeszcze poniżej pokręteł. Niestety w Loganie wciąż niedostępną opcją pozostaje regulacja kolumny kierowniczej. Uboższe wersje nie mają też regulacji wysokości siedziska, przez co zajęcie wygodnej pozycji może być nieco utrudnione, zwłaszcza przez co bardziej rosłych kierowców. Plastikowe boczki drzwi pozbawiono niemal całkowicie podłokietnika, a i sięgniecie do uchwytu umożliwiającego ich zamknięcie wymaga pewnych ewolucji.

Logan MCV, podobnie jak i wersja sedan, może być napędzany silnikami benzynowymi – 1.4 75 KM, 1.6 87 KM i 1.6 16V 105 KM, oraz wysokoprężną jednostką napędową 1.5 dCi o mocy 68 KM. Cięższy od sedana model MCV otrzymał także mocniejszą wersję dieslowskiego silnika – o mocy 85 KM. Nasze jazdy odbywaliśmy słabszą jednostką wysokoprężną i trzeba przyznać, że dla Logana MCV zdecydowanie lepszym rozwiązaniem będzie mocniejsza wersja silnikowa. Już przy lekkim obciążeniu samochodu (2-3 osoby na pokładzie) odczujemy braki mocy, i nie chodzi tu bynajmniej o sportowe zapędy (których użytkownicy Logana raczej mieć nie będą) ale o typowe manewry, jak wyprzedzanie pojazdów ciężarowych na krajowej drodze. W tym przypadku tych kilkanaście koni i większy moment obrotowy z pewnością by się przydały. Niedostatków mocy nie odczujemy w ruchu miejskim, w którym absolutnie nie czuliśmy się zawalidrogą. Co prawda czasem trzeba mocniej przydusić pedał przyspieszenia, ale mimo to wysokoprężna jednostka Renault swój niedostatek mocy rekompensuje niewielkim zużyciem paliwa.