Mercedes E 350 CDI

Testy

Jej debiutowi na początku 2009 roku towarzyszyła wystawa poświęcona klasie średniej marki z trójramienną gwiazdą na masce. Okazuje się, że początki sięgają 1947 r. Przez te ponad 60 lat samochód zmienił się w bardzo szerokim zakresie, choć oczywiście można nadal zobaczyć z zewnątrz karoserię na 4 kołach, a w środku kierownicę i siedzenia dla pasażerów. Ten test pokaże jednak, jak bardzo zmieniły się nawet te podstawowe elementy samochodu.

Zacznijmy od sylwetki. Wcześniejsza seria W 211 otrzymała znacznie bardziej opływową i chyba bardziej sportową karoserię w stosunku do wysłużonego już poprzednika zwanego „okularnikiem" (seria W 210). Najnowszy model W 212 nawiązuje do wyższej Klasy S. I tak z boku pojazdu mamy wyraźnie opadającą ku przodowi linię auta plus przetłoczenia w dolnej części drzwi. Zamiarem konstruktorów było chyba połączenie majestatycznej, luksusowej limuzyny z samochodem o lekkim zacięciu sportowym lub przynajmniej samochodem nie kojarzącym się z masywną i mało żwawą „kolubryną". I to im się udało, przynajmniej z profilu. Tutaj samochód robi duże wrażenie. Gorzej, moim zdaniem jest z przodu i tyłu pojazdu. Zupełnie nie trafiają do mnie przednie światła, przypominające jakby trochę niedawny i chyba mało udany mariaż z Chryslerem. Podobnie z tyłu, gdzie lampy są łudząco podobne do… Hyundaia Sonaty. To raczej nie nobilituje producenta ze Stuttgartu. Ale oczywiście o gustach się nie dyskutuje i nowa E – Klasa, podobnie jak poprzednie, jednym się spodoba innym nie. Samo oświetlenie, w zależności od wersji, może być ksenonowe, zaś lampy tylne i światła do jazdy dziennej są wykonane w technologii LED. Testowana przez nas wersja „AVANTGARDE" właśnie takie miała. We wnętrzu możemy włączyć specjalne podświetlenie nocne podparć w drzwiach, środkowego panelu i schowka. Ma to także poprawić design o czym świadczy nazwa „Ambiente". Do dyspozycji jest pięciostopniowa skala natężenia lub całkowite wyłączenie. Jako hołdujący klasyce, wybrałem tę ostatnią możliwość… W suficie umieszczono podwójny, szklany dach. Możne być zasłonięty cienką, czarną roletą zrobioną z materiału. Mamy także możliwość otwarcia przedniej części, która wysuwa się na zewnątrz dachu (w większości aut chowa się pod dachem).

Otwieram duży bagażnik (pilotem lub przyciskiem w drzwiach kierowcy). Miejsca jest naprawdę sporo, a można jeszcze położyć oparcia tylnej kanapy. W odróżnieniu od większości aut, odpowiednie dźwignie pozwalające dokonać tego zabiegu, są umieszczone w górnej pokrywie bagażnika. Ponadto pod podłogą części bagażowej znajduje się dodatkowy, płaski ale obszerny schowek. Bardzo przydatne i wygodne jest elektryczne zamykanie klapy. Mamy do wyboru zamknięcie jedynie przestrzeni bagażowej lub opuszczenie klapy wraz z zaryglowaniem całego pojazdu, gdy np. zabieramy zakupy i idziemy do domu. Nie trzeba już używać pilota w kluczyku. Wnętrze jest oczywiście bardzo przestronne a wykonanie i wykończenie może być wzorem dla wielu innych marek i modeli. Skórzana tapicerka w połączeniu ze stonowanym, ciemnym drewnem i dobrej jakości tworzywami tworzą atmosferę spokoju i harmonii. Jest to jakby przeciwieństwo przepychu i nadmiernego luksusu, z jakim mamy do czynienia w niektórych samochodach. Tutaj jest rzekłbym „poprawny komfort", jakiego życzyłbym sobie w każdym samochodzie.