Mini Cooper D - "Gokart" z dieslem

Testy

Gdy przed blisko 50 laty na brytyjskich drogach pojawiły się pierwsze Austiny i Morrisy Mini, miały być one tanim, prostym, a przy tym funkcjonalnym samochodem dla tłumów. Jak to często z klasykami bywa, po latach Mini powrócił w nowym wcieleniu – jednak podobnie do VW Beetle, teraz nie jest to już tanie i proste toczydełko, a raczej synonim miejskiego stylu życia, bycia cool, trendy i jazzy, z mniejszą lub większą odrobiną szpanu. Mini ma się wyróżniać z tłumu – i co by tu nie mówić, wciąż robi to zdecydowanie, a przy tym z wdziękiem i gracją. Ciekawa sylwetka, z jednej strony nowoczesna, a z drugiej nawiązująca do stylu pierwowzoru sprzed półwiecza z pewnością jeszcze długo pozostanie świeża i będzie przyciągać spojrzenia. Stylistyka Mini to ciekawe połączenie krągłości i łagodnych linii maski, eliptycznych reflektorów czy lusterek, z niemal płaskimi i prostopadłymi szybami i dachem. Wszystko jednak skomponowano bardzo harmonijnie – bez nadmiernych ekstrawagancji, a jednak ciekawie.

We wnętrzu również dominują wyraźnie podkreślone okręgi i owale wszelkiej wielkości – okrągły jest nawet elektroniczny kluczyk, a i pedały sprzęgła i hamulca mają wyraźnie zaokrąglone kształty, nie wspominając o okrągłych klamkach czy wlotach powietrza. Wnętrze Mini nawet nie próbuje udawać przestronnego auta rodzinnego – wszak to pojazd raczej dla singla, niż ustatkowanej głowy rodziny, stąd na tylnej kanapie tylko dwa miejsca, a i tak najlepiej podróżować tym autkiem we dwójkę. Na przednich miejscach siedzi się nisko, ale całkiem wygodnie. Fotele zapewniają dobre trzymanie boczne, co przy sportowym zawieszeniu Mini z pewnością się przyda. Przed oczami kierowcy usytuowano spory obrotomierz i wyświetlacz podstawowych funkcji komputera pokładowego. Główny wyświetlacz oraz monstrualny, wręcz nieco karykaturalny prędkościomierz zintegrowany ze sterowaniem radia znalazł się w kolejnym chromowanym okręgu w centralnym miejscu deski rozdzielczej. Poniżej, na konsoli centralnej usytuowano sterowanie klimatyzacją oraz ciekawej konstrukcji przełączniki wahliwe, obsługujące elektrycznie sterowane szyby (w drzwiach pozbawionych obramowań) oraz lampy przeciwmgielne i centralny zamek. Podobne przyciski znalazły się także nad głową kierowcy, w pokrytym antracytową podsufitką dachu, sterując oświetleniem wnętrza oraz dużym, panoramicznym szyberdachem.

Niestety spora część wyposażenia Mini to opcje dodatkowe i to czasami dość kosztowne. W standardzie nie otrzymamy bowiem nawet klimatyzacji, co w tym segmencie samochodów nieco dziwi. Standardem są za to elementy bezpieczeństwa zarówno czynnego, jak i biernego - poduszki czołowe, boczne i kurtyny, ABS, EBD, Brake Assist czy automatyczna kontrola stabilności i trakcji ASC+T. Lista wyposażenia dodatkowego jest niezwykle długa i jak podkreśla sam producent, niemal każdy samochód wyposażany jest bardzo indywidualnie. Wśród ciekawych opcji wyposażenia dodatkowego znajdziemy m.in. wielofunkcyjną kierownicę z tempomatem, podgrzewane siedzenia czy dedykowany dla Mini system nawigacji (niestety z dość starymi mapami, nie uwzględniającymi choćby odcinka A2 Konin – Stryków). W ramach wartego 13 tys. zł wyposażenia pakietu Chili otrzymujemy m.in. światła przeciwmgielne, dodatkowe oświetlenie wnętrza, radio z CD i 10 głośnikami (dodatkowa dopłata prawie 2 tys. zł) czy dodatkowe elementy chromowanego wykończenia detali.

Jeszcze kilka lat temu pod maską takiego samochodu silnik wysokoprężny uchodziłby co najmniej za pomyłkę i faux pas. Technika w tej dziedzinie idzie jednak szybko do przodu i tym samym literka D przy nazwie modelu już tak nie razi, a co najwyżej wzbudza zainteresowanie – Mini na ropę, ciekawostka. Diesla pod maską miała już wcześniejsza wersja Mini. Jednak 75-konny silnik 1,4 znany m.in. z Toyoty Yaris uchodził za zbyt słaby i ospały do takiego samochodu. Dlatego w drugiej, odmłodzonej wersji Mini zastosowany został silnik opracowany przy współudziale z koncernem PSA. Wyposażony w turbinę o zmiennej geometrii silnik 1,6 osiąga moc 110 KM i 240 Nm momentu obrotowego, co w aucie tej wielkości zapowiada dobre osiągi. I tak rzeczywiście jest. Około 10 sekund do setki i prędkość maksymalna bliska 200 km/h (deklarowana przez producenta) to w samochodzie tej wielkości wynik więcej, niż przyzwoity.