Renault Thalia 1,5 dCi

Testy

W tej kwocie jedynie lakier metaliczny jest opcją dodatkową za 1 600,- Pln. Natomiast w wersji „All Inclusive", w cenie samochodu, dostajemy m.in.: 2 poduszki powietrzne, zmienne, elektryczne wspomaganie układu kierowniczego, centralny zamek, elektrycznie sterowane szyby przednie oraz lusterka ( również podgrzewane ), światła przeciwmgłowe, skórzaną kierownicę, automatyczną klimatyzację radio CD / mp3 oraz komputer pokładowy i obrotomierz. Jako atrakcyjną ozdobę uznano również klamki w kolorze nadwozia. Po dokładniejszym przyjrzeniu się z bliska wygląda to dość tandetnie – plastik pomalowany podobnym lakierem. Umówmy się, że na ten dodatek spoglądamy z odległości kilku metrów. Tapicerka welurowa ( również jako wyposażenie standardowe tej wersji ) prezentuje się nieźle choć stwarza raczej wrażenie mebli tapicerowanych z lat 70-tych. Natomiast same fotele mają trochę za krótkie siedziska. Zagłówki przednich siedzeń są umieszczone za daleko i podczas dłuższej jazdy, trudno znaleźć sobie wygodne miejsce.

Oczywiście brakuje środkowego panelu lub choćby małego podłokietnika. A szkoda, bo byłby znakomitym uzupełnieniem drążka zmiany biegów, o czym niżej. Jest jeszcze jeden mankament – utrudnione wsiadanie do tyłu, nawet dla osób o wzroście 173 cm ( a tyle ma testujący ). Także wewnątrz pozostało mi mało miejsca nad głową. To niestety efekt uboczny obniżenia dachu, co miało chyba uczynić sylwetkę Thalii bardziej smukłą. Wydłużenie auta z tyłu dało więcej miejsca na „kufer" niż na nogi dla pasażerów zajmujących tylną ławę. Krótkie siedziska kanapy stwarzają optyczne wrażenie dużej ilości miejsca na nogi. Ale to złudzenie, tej przestrzeni wcale nie jest za dużo i na pewno nie polecałbym wysokim osobom dłuższej trasy Thalią na tylnych siedzeniach. Jest to raczej samochód miejski z pojemnym bagażnikiem np. na zakupy. Niestety ich ładowanie utrudnia wysoko położony próg bagażnika, na którym już widniały zarysowania. W miarę eksploatacji ich ilość na pewno wzrośnie. Szkoda też, że nie można złożyć oparć tylnych siedzeń. Wszak czasem zdarza się jakiś dłuższy przedmiot do przewiezienia. Choć i tak trzeba przyznać, że bagażnik jest bardzo głęboki.

Jak zwykle na dobrą ocenę zasługuje silnik 1,5 dCi znany z innych modeli. To największa zaleta tego auta. Pozwala dość żwawo ruszyć z miejsca a później płynnie jechać i wyprzedzać nawet na V biegu. Przydałby się VI, ponieważ powyżej 2000 obr./min. w samochodzie jest już bardzo głośno. Kabina pasażerska nie została dostatecznie wyciszona. Poza miastem komputer pokładowy pokazywał zużycie w przedziale od 4,9 do 5,5 l/100km. Przy nieco szybszej jeździe i wyprzedzaniu wskazanie doszło do 6l/100km. W mieście zanotowałem wynik między 5,2 a 5,5 l/100km. Zależało to od warunków jazdy, czytaj: korków.

Zawieszenie sprawuje się dobrze, podobnie jak wspomniane wyżej elektryczne wspomaganie kierownicy. Thalia bez problemu pokonuje zakręty i nieźle sprawuje się na małych nierównościach drogi. Na większych dziurach, podobnie jak inne auta tej klasy, daje nam odczuć zły stan nawierzchni stukami i małymi „podskokami".

Niczego dobrego nie mogę powiedzieć o radioodtwarzaczu, który nawet w centrum Warszawy gubił stacje. Jego małe przyciski utrudniają obsługę i tym samym odrywają uwagę kierowcy od prowadzenia pojazdu. Sterowanie umieszczone pod kierownicą było już bardzo zużyte i nie działało precyzyjnie. Zwłaszcza pokrętło służące do zmiany zaprogramowanej stacji. Zabrakło miejsca dla tego sterowania w ładnej i dobrze leżącej w dłoniach kierownicy. Wg ulotki była obszyta skórą, choć wyglądało to na tworzywo. Jednak chwytanie jej obręczy jest na pewno przyjemne. Szkoda, że kolumna kierownicy jest regulowana jedynie w pionie i to dosłownie w symbolicznym zakresie. Podobnie jak kierownicę - miło trzyma się w dłoni dźwignię zmiany biegów. Z samą zmianą przełożeń nie jest już tak dobrze, ale na pewno jest poprawnie.

Duży plus przyznajemy za czytelny obrotomierz i prędkościomierz. Choć wyskalowanie tego drugiego do wartości 250 km/h jest grubą przesadą lub nawet zagrywką z pogranicza kabaretu i taniego kiczu. Zmniejszenie skali o kilkadziesiąt kilometrów pozwoliłoby na jej większą czytelność. Ale i tak dajemy „zegarom" i piktogramom między nimi, duży plus – żadnych zbędnych „bajerów", tylko konkretne i przydatne informacje. Zabrakło tam już miejsca na wyświetlacz radia i komputera pokładowego, który został umieszczony w górnej części deski rozdzielczej na środku. Daje to także możliwość korzystania z jego wskazań pasażerowi przedniego fotela. Ale jednocześnie zmniejsza czytelność dla kierowcy, zwłaszcza w ciągu dnia, nie mówiąc już o silnym nasłonecznieniu.

Lusterka boczne są może nieco za wysokie, mogłyby być raczej nieco szersze, by lepiej pokazywać sytuację z boku i z tyłu auta. Zmyślnie z kolei umieszczono otwieranie tylnej klapy we wnętrzu znaczka Renault. Zaś sama sylwetka nowej Thalii…– to już pozostawiamy do oceny naszych czytelników. Na pewno nie jest to samochód dla pasjonatów motoryzacji, ale dla tych, którzy traktują go jako swego rodzaju narzędzie pracy. Silnik 1,5 dCi pozwoli na ekonomiczną jazdę w mieście i podczas weekendowych wypadów, zaś bagażnik pomieści sporo drobiazgów i nie tylko.