Suzuki Kizashi - próba katany

Testy

Kojarzone dotychczas z produkcją małych i kompaktowych miejskich aut, Suzuki także wybrało się w tereny, na których o tej marce mało kto słyszał. Debiut w segmencie dużych rodzinnych limuzyn wydawał się śmiałym i niebezpiecznym krokiem, dopóki samuraj nie pokazał swojego miecza – modelu Kizashi. Miecz wygląda na porządnie naostrzony, doskonale wykonany i ozdobiony bogatym wyposażeniem standardowym. Czy to wystarczy aby zaskarbić sobie szacunek klientów segmentu D?

To nie jest łatwe miejsce na debiut. Klienci są wybredni, wymagający, przyzwyczajeni do nowinek technicznych, komfortu i wysokich standardów. Nie, ja wcale nie myślę, że Suzuki nie sprosta tym oczekiwaniom. Zastanawiam się raczej, czy przyszli klienci chcąc kupić reprezentacyjne auto, będą chętnie widzieć na grillu logo Suzuki…

Lecz Japończycy pomyśleli i o tym – zanim Kizashi weszło do produkcji seryjnej, światło dzienne ujrzały aż 3 koncepty o tej samej nazwie, pokazywane na największych targach motoryzacyjnych świata. Trochę to trwało, lecz i zadanie było trudne – publiczność musiała się oswoić z myślą, że Suzuki to teraz także duże auta. I nieważne, że wygląd tamtych Kizashi znacznie odbiega od seryjnego modelu. Tamte miały zwrócić na siebie uwagę i zwróciły – publiczność połknęła haczyk. Obecny model, pokazany wreszcie w Genewie w 2010 roku, ma się sprzedawać i dlatego wygląda mniej ekstrawagancko. Jaki więc jest Kizashi? Dziś przeprowadzamy dla Was test wersji z napędem na wszystkie koła, bezstopniową skrzynią biegów CVT i benzynowym silnikiem o pojemności 2,4 l i mocy 178 koni mechanicznych.

Wygląd zewnętrzny auta… hipnotyzuje. Może to za mocne słowo, ale jak wytłumaczyć, że każdy zapytany o opinię twierdzi, że wygląda bardzo atrakcyjnie i muskularnie? Na dodatek poruszanie się po mieście zjawiskowo wyglądającą wersją w białym perłowym kolorze, powoduje spore rozproszenie uwagi kierowców i przechodniów. Jednak seryjna wersja musiała przejąć jakieś magiczne kształty po „odjechanych” poprzednikach, bo rzadko które auto potrafi tak na siebie zwrócić uwagę. Sportowo stylizowany przód, liczne chromowane elementy, atrakcyjne wykończenie grilla, przyciemnione szyby, spojlerek z tyłu i podwójne chromowane końcówki wydechu o nietypowym kształcie – to na prawdę działa na wszystkich.

Wsiadam do auta i pierwsze wrażenie, to wysoki poziom wykonania. Dotychczasowe modele Suzuki nie rozpieszczały właścicieli wyjątkową jakością wnętrza. Tym razem księgowych nie dopuszczono do głosu, więc w Kizashi jest miękko i przytulnie – myślę, że po przejechaniu 50 tysięcy kilometrów plastiki nadal nie będą skrzypieć ani trzeszczeć. Stylistyka jest stonowana i gustowna, a materiały wykończeniowe dobrze wyglądają i są dobrze spasowane. Tworzywo o fakturze skóry, którym pokryto kokpit, mogło by jednak być bardziej miękkie w dotyku.

Na centralnej konsoli widzę dwa ekrany – wyglądają dostojnie aż do chwili ich włączenia. Po włączeniu bowiem oczom ukazuje się monochromatyczny obraz o pikselach wielkości 2x2 mm. Kolejne małe rozczarowanie czeka pod kierownicą, gdzie znajduję przyciski sterowania m.in. światłami przeciwmgielnymi – są mało finezyjne, odstają od reszty i wyglądają jakby żywcem przeniesione z jakiegoś taniego modelu, niekoniecznie japońskiego producenta. Uspokajam siebie jednak, że ta prostota pasuje do stylu Kizashi – samuraj, nawet ten bogaty, musi być czasem ascetyczny.

Sportowo wyprofilowane fotele nie sięgają może wygodą klasy premium, lecz oferują dobre trzymanie boczne, są regulowane elektrycznie i zapamiętują do 3 ustawień. Zakres regulacji w pionie pozostawia jednak dla rosłych kierowców wiele do życzenia – nawet w najniższej pozycji siedziska musiałem nienaturalnie odchylić oparcie aby nie szorować czupryną po podsufitce.