Nie wszystko złoto, co się świeci - Toyota Auris

Testy

Toyota postanowiła zarezerwować nazwę Corolla dla wersji sedan, nadając hatchbackowi oddzielną nazwę i tworząc nową linię modelową. To z jednej strony zabieg wskazujący na całkowicie nową konstrukcję, a z drugiej zaskakujący pomysł odcięcia się od wieloletniej tradycji kojarzonej z przebojowym modelem Toyoty. Czyżby wprowadzenie nazwy o podobnym brzmieniu co Yaris i Avensis miało być lepszym sposobem na sukces?

Auris, w porównaniu z poprzednikiem, czyli starą Corollą hatchback, jest o kilka centymetrów większy i to w każdym wymiarze. Dzięki temu konkurować może z najlepszymi kompaktami, które w ostatnich latach wyraźnie „urosły". W połączeniu ze sławą produktu niezawodnej marki czyni to z Aurisa poważnego kandydata do pozycji lidera w segmencie kompaktów. Na przeszkodzie stoi jednak kilka dziedzin, w których kompakt Toyoty ustępuje konkurentom.

Wnętrze zdecydowanie przypadło mi do gustu. Podobały mi się zwłaszcza zegary, z diodowymi wyświetlaczami o żółtawym zabarwieniu, nadające autu nowoczesny i elegancki wygląd. Z czasem przyzwyczaiłem się też do dość wysokiego umieszczenia dźwigni skrzyni biegów, chociaż wolałbym gdyby gałka znajdowała się kilka centymetrów niżej, a od pasażera nie odgradzała mnie olbrzymia przegroda. Zastrzeżenia można mieć do spasowania materiałów wykończeniowych oraz pokrętła regulacji głośności. To ostatnie jest zbyt „krótkie", a do tego gładkie, co powoduje że trudno je chwycić.

Fotele z przodu są wygodne i sprawdzają się nawet w czasie kilkuset kilometrowych podróży. Po kilku godzinach jazdy, zwłaszcza na drogach o gorszej jakości nawierzchni, daje się jednak odczuć zmęczenie mięśni karku. To skutek trochę zbyt słabego podparcia górnych partii tułowia, zwłaszcza na wysokości ramion. Pod tym względem, na długich trasach, lepiej wypadają niemieckie kompakty – Golf, Focus czy Astra.

Z tyłu dwie dorosłe osoby o przeciętnym wzroście będą wygodnie podróżować, ale trzy się nie zmieszczą, chyba że z rękami do przodu. To ogranicza zastosowanie Aurisa jako auto rodzinne, ponieważ foteliki dziecięce wymagają często więcej miejsca na szerokość niż dorośli. Zdecydowanie za mało miejsca na kolana jest dla „dwumetrowców".

Bagażnik ma pojemność 354 l, a po złożeniu siedzeń powiększyć go można do 777 l, co jest przeciętną wielkością w tym segmencie. Do codziennej eksploatacji to w zupełności wystarczy, ale na wakacyjny rodzinny wyjazd trochę za mało. W codziennej eksploatacji przydaje się 10 schowków wygospodarowanych w kabinie, których łączna pojemności wynosi 32 l.

Zawieszenie oparto o sprawdzone i proste konstrukcje – z przodu kolumny McPherson, a z tyłu belka skrętna. Jednak w odróżnieniu od Hondy Civic (hatchback) układ jezdny Aurisa zestrojony został dość komfortowo, jak na twardo zawieszone auto. Dzięki temu wygodnie podróżuje się nie tylko po autostradach, ale także po drogach o gorszej jakości nawierzchni. W przypadku mniejszych nierówności tłumienie jest bardzo dobre, ale przejeżdżaniu dziur towarzyszy już głośny odgłos pracy zawieszenia. O ile konstruktorom Toyoty udało się bardzo dobrze wyciszyć kabinę w zakresie szumów powietrza opływającego kabinę w czasie jazdy, to w obliczu jakości polskich dróg musieli nieco spasować albo po prostu znają tylko nasze główne trasy.