VW Passat B6 2.0 TDI - piękny i kapryśny...

Testy

Nagle cisza poranka i bezgłos pięknych szkockich gór zostają brutalnie zakłócone. W oddali słychać dźwięk silnika i szum opon odbijający się od okalających szosę wzgórz. Wiatr niesie nuty szybciej niż oczy widzą błysk świateł. I nagle tuż przed nami pojawia sie on – bohater dzisiejszego opowiadania. W srebrnej szacie, potężny, groźny. Masywny i ogromny. Piękny i surowy. Głośny i niepokorny. VW Passat B6 2.0 TDI.

Auto prezentuje się okazale. Zarówno z profilu bocznego, jak i przyglądając się przedniej bądź tylnej części karoserii. Wydaje się ciężkie i masywne. Czy to zaleta? A może wada? Raczej nic z tych rzeczy – najnowszy Passat po prostu taki ma być.

Ogólnie w momencie debiutu prasa motoryzacyjna dość pozytywnie, wręcz entuzjastycznie wypowiadała się na temat stylistyki nowego Passata. Jednak biorąc pod uwagę upływ czasu nie sposób nie zauważyć, że auto stylistycznie już nieco odstaje od obecnych standardów. Owszem, nie straciło nic ze swej elegancji, ale świeżości formy z pewnością ubyło...

Pokonując kolejne kilometry i podziwiając piękne, kręte górzyste trasy Szkocji zaczynam zastanawiać się nad wrażeniami z jazdy. Jak VW się prowadzi, jakie wrażenia z jazdy zapewnia prowadzącemu i pasażerom? I ogarnia mnie dziwne, w znaczeniu niesamowicie pozytywne, uczucie obcowania z autem, które wydawać by się mogło znam i użytkuję już od kilku lat. Hm... VW stylistycznie może już nieco się zestarzał, może nigdy nie zaskakiwał oryginalnością linii nadwozia, ale jednego nie można mu odmówić – mało jest aut, w których człowiek już po minucie czuje się jak u siebie, jakby znał ten model i to auto od lat. Jakby w zasadzie nigdy z niego nie wysiadał... Niesamowite, ale konstruktorom z Wolfsburga udało się coś, co niewielu może wpisać w swoje resume – stworzyć auto na wskroś nowoczesne, praktyczne i idealnie wpasowane w subiektywne odczucia podróżujących nim klientów.

Zacznijmy od początku. Przede wszystkim wnętrze jest przestronne, bardzo przestronne. Auto już z zewnątrz wydaje sie przepastne, jednak uczucie to wzmaga się po zajęciu miejsca w środku. Co tu wiele pisać – miejsca naprawdę jest pod dostatkiem zarówno w przedniej części nadwozia, jak i na tylnej kanapie. Dokładając do tego niespełna 600-litrowy bagażnik uzyskujemy kompilację parametrów zapewniającą komfortowe warunki podróży czterem dorosłym pasażerom. Pięć dorosłych osób na pokładzie to już nieco za dużo, co nie oznacza, że na krótkich odcinkach jest to niemożliwe.

Materiały zastosowane do wykończenia przedziału pasażerskiego absolutnie nie budzą żadnych zastrzeżeń. Tworzywa sztuczne, z których wykonano deskę rozdzielczą są miękkie i miłe w dotyku. Ponadto ich faktura sprawia, że wnętrze dość łatwo utrzymać w czystości. Seryjny radioodtwarzacz nie dość, że ciekawie wygląda i współgra z charakterem wnętrza auta, to jeszcze nieźle gra i jest prosty w obsłudze. Do czytelności także nie można mieć zastrzeżeń. Ale... No właśnie jest jedno „ale”. Zegary. Tradycyjne, eleganckie i czytelne, ale tylko do momentu włączenia świateł. Wówczas niebieskie ich podświetlenie w połączeniu z czerwonymi wskazówkami i wskazaniami komputera pokładowego prezentują się... okropnie. Nie dość, że ich czytelność jest wątpliwa, to jeszcze w nocy męczą wzrok. Doprawdy trudno pojąć metodykę myślenia projektantów. Być może na siłę starali się wprowadzić do auta jakiś element ekstrawagancji. Niestety - wybrali najgorszy z możliwych.

Jeśli chodzi o układ kierowniczy i zawieszenie to auto prezentuje przyzwoity, w znaczeniu bardzo poprawny i zapewniający przyjemną eksploatację, poziom. Zarówno układ kierowniczy, jak i zestrojenie zawieszenia pozwalają z wyprzedzeniem przewidzieć reakcje auta na zmieniające się warunki trakcyjne. Auto nie jest ani przesadnie twarde, ani miękkie – na drobnych nierównościach zachowuje się neutralnie, także poprzeczne garby nie robią na nim najmniejszego wrażenia. Auto sunie jak po szynach. Do układu kierowniczego także nie można mieć zastrzeżeń – jest precyzyjny i w sposób jednoznaczny przekazuje, to co dzieje sie na styku kół z nawierzchnią drogi. W razie nieprzewidzianych sytuacji drogowych z pomocą przychodzi system ESP, który w sposób zdecydowany reaguje na niebezpieczne sytuacje drogowe.

Opisywane auto napędzane jest dwulitrowym silnikiem wysokoprężnym. VW to koncern, który od kilku już lat kultywuje technologię pompowtryskiwaczy, a raczej należałoby rzec – kultywował. Otóż w 2008 roku koncern z Wolfsburga zdecydował się na odejście od technologii pompowtryskiwaczy na rzecz stosowanego przez wszystkich systemu common rail. Niestety prezentowane auto to model napędzany silnikiem bazującym jeszcze na technologii pompowtryskiwaczy. I w zasadzie nie sposób tego nie zauważyć (czyt. usłyszeć). Szczególnie zimny silnik potrafi wywołać ciarki na plecach. I bynajmniej nie są to ciarki ekscytacji. Jego metaliczny odgłos z pewnością do akustycznych cudów tego świata nie należy. Twardy dźwięk łagodnieje po rozgrzaniu jednostki napędowej i staje się znośny. Co bardzo pozytywnie zaskakuje, wnętrze zostało bardzo dobrze dopracowane pod względem wyciszenia i siedząc za kierownicą auta odgłos jednostki nie jest nadmiernie uciążliwy.

Jednostka napędowa dysponująca mocą 140 KM musi uporać się z autem ważącym ponad 1.5 tony. Dzięki niemałemu momentowi obrotowemu, wynoszącemu 320 Nm uzyskiwanemu już poniżej 2 tys. obr./min (dokładnie 1 750 obr./min.), auto dość ochoczo się rozpędza i przyspiesza. Pierwsze 100 km/h osiągamy w czasie nieco ponad 10 s. Czerwona wskazówka prędkościomierza pokonuje barierę 200 km/h na prędkościomierzu i nieco ponad nią zastyga w bezruchu.

Cechą charakterystyczną vokswagenowskich silników wyposażonych w pompowtryskiwacze jest bardzo dynamiczny przyrost mocy. Bez najmniejszych problemów można wyczuć moment, w którym turbina wkracza do akcji i daje „niesamowitego kopa”. Dla jednych to poważna wada jednostki, dla mnie osobiście bardzo pozytywna cecha, gdyż dokładnie czuję jak auto z impetem szaleńca budzi się do życia i wkracza brutalnie do akcji. Samochód jest mocny i bardzo łatwo zerwać przyczepność kół osi napędowej, nawet na 2 biegu! Moc aż kipi i domaga się uwolnienia. Co ciekawe, auto jak na swoją masę i gabaryty nie jest przesadnie łase na olej napędowy. Na dystansie ponad 300 km średnie spalanie wskazywane przez komputer pokładowy wyniosło 5.7 litra (trasa wiodła drogami pozamiejskimi, z licznymi wzniesieniami). Jak na masę, moc i gabaryty auta wynik doprawdy godny podziwu. W ruchu miejskim auto zadowala się 7 litrami na każde 100 km.

Testowane auto to egzemplarz niespełna dwuletni. Gordon z racji charakteru pracy i jej lokalizacji dziennie pokonuje nim niemal 100 km. Nie dziwi więc, że opisywane auto ma juz przejechane niemal 70 tys. km. Czy auto zaskoczyło właściciela jakimiś nieprzewidzianymi wizytami w serwisie? Niestety tak. I niestety nie jeden raz.

Pierwszy raz samochód odmówił posłuszeństwa w drodze do pracy przy przebiegu 13 tys. km. Silnik nagle bez ostrzeżenia stracił moc i zaświeciła się kontrolka „check engine”. Jak się okazało w serwisie wina leżała po stronie oprogramowania jednostki napędowej. Skasowanie błędu i wgranie nowego oprogramowania rozwiązało problem. Kolejny raz Passat odmówił posłuszeństwa przy przebiegu 34 tys. km. Wówczas awarii uległ przepływomierz powietrza. Ostatni raz auto zawiodło całkiem niedawno, bo przy przebiegu 66 tys. km (obecnie niespełna 70 tys. km). Wówczas posłuszeństwa odmówił silnik wycieraczek, co unieruchomiło auto na drodze (padał ulewny deszcz i dalsza jazda była niemożliwa).

Właściciel auta podkreśla także fakt, iż silnik ma tendencję do „brania” oleju. Jest to znany producentowi fakt, który został nawet wyraźnie zaznaczony w instrukcji obsługi auta.

Analiza usterkowości i innych przypadłości Passata nie napawa optymizmem. Oprócz wymienionych, inni użytkownicy wśród usterek, z jakimi przyszło im się zmierzyć wymieniają: pękające głowice (w serwisie VW poinformowano mnie, iż problem dotyczył samochodów wyprodukowanych przed 2007 rokiem i obecnie producentowi udało się już z nim uporać), usterki pompy oleju, turbosprężarki, oraz awarie typowe dla nowoczesnych diesli, czyli defekty dwumasowego koła zamachowego oraz elementów układu wtryskowego.

Poza wymienionymi typowymi piętami achillesowymi limuzyna VW sprawuje się całkiem nieźle. Chwalona jest za bardzo wysoki komfort podróży, świetne właściwości jezdne, dynamikę i oszczędność nowoczesnych diesli. Materiały zastosowane do wykończenia przedziału pasażerskiego kwalifikują Passata raczej do klasy aut luksusowych i wysoko ustawiają poprzeczkę konkurencji. Przepastny bagażnik wersji Variant oraz duży zapas przestrzeni dla pasażerów obu rzędów siedzeń sprawiają, że auto idealnie nadaje się na długie wyjazdy rodzinne, wakacyjne, jak i służbowe. Jednak liczba awarii w tak dopracowanym, zdaniem producenta, aucie pozostawia ogromny niedosyt.

Co istotne, spośród kilkunastu wybranych właścicieli Passatów B6 z silnikiem 2.0 TDI 140 KM, aż ponad połowa stwierdziła, że nie zdecydowałoby się ponownie na zakup tego auta! Jest to chyba sygnał alarmowy dla konstruktorów następcy...

Ogólnie Passat B6 w wykonaniu VW to krok w dobrym kierunku. Stylistycznie samochód dojrzał do dzierżenia prymu lidera w segmencie. Oferuje przepastną ilość miejsca w środku, świetne wyposażenie, wysoki poziom bezpieczeństwa i perfekcyjne wykonanie przedziału pasażerskiego. Niestety w kwestii niezawodności VW wykonał krok w... tył.

Samochód wyposażony w silnik wysokoprężny z reguły wybierany jest przez osoby ceniące dynamikę i zwracające uwagę na koszty eksploatacji. O ile rachunki na stacji benzynowej faktycznie umożliwią zaoszczędzenie dość pokaźnej sumki, o tyle całokształt eksploatacji już tak radośnie nie wygląda. Dość liczne i jak na VW nietypowe usterki sprawiają, że inwestycja w VW Passata B6 2.0 TDI może okazać się nietrafiona. Dlatego przed zakupem warto dokładnie skontrolować stan auta i nie podejmować decyzji pochopnie. Najlepiej zresztą kierować się zasadą: „im młodsze auto tym większa szansa, że większość awarii i niedoróbek została już usunięta.” No i oczywiście należy być dobrej myśli...