Wild thing

Testy

Ma gdzieś wszelkie motoryzacyjne konwenanse. Kpi sobie z tuneli aerodynamicznych a test łosia pojmuje jako konieczność rozjechania jednego. Pomimo, że kosztuje ponad 150 tys. zł nie ma nawet elektrycznie regulowanych lusterek czy automatycznej klimatyzacji. W mieście budzi respekt i powszechne zainteresowanie a w terenie zawstydza wszystkie SUV-y jakie nosiła matka ziemia. Oto przed Wami legenda, kultowy off-roader, spadkobierca po bohaterze II Wojny Światowej - Willysie. Samochód, dla którego poza asfaltową drogą, nie ma rzeczy niemożliwych. Jeep Wrangler.

Jeep jest tylko jeden

Sylwetka i sama konstrukcja Wranglera to kawał historii. Jego korzenie sięgają lat 40-tych ubiegłego stulecia. Gdy było jasne, że wojna jest nieunikniona, Armia Amerykańska ogłosiła przetarg na produkcję lekkiego, terenowego, pojazdu zwiadowczego, który zastąpiłby ich przestarzałe maszyny. W Europie wojna już szalała na dobre. Nie było wiele czasu. Wymagania zostały jasno sprecyzowane - samochód miał posiadać napęd na cztery koła, niewielkie rozmiary, składaną przednią szybę, minimum 115 Nm i ważyć niecałe 600 kg oraz pomieścić 3 osobową załogę. Na wykonanie projektu było 49 dni i kolejne 75 na produkcję 70 sztuk. Tylko trzy firmy stawiły czoła zadaniu: Ford, Willys i Bantam. Przetarg wygrał Bantam ze swoim prototypowym „Blitz Buggy” i tak 23 września 1940 roku w wojskowym centrum testowym zaprezentowano nowy projekt. Bantam jednak nie miał wystarczających mocy przerobowych aby wykonać zamówienie. Armia mając nóż na gardle nakazała Fordowi i Willysowi dokończenie swoich pojazdów na podstawia przekazanych schematów Bantama. Koniec, końców przymierze Forda i Willysa zaowocowało rozpoczęciem produkcji pierwszych pradziadków Jeepa Wranglera - Ford wypuścił swojego GP (potem GPW na licencji Willysa) a Willys pojazd o nazwie MA (później MB). Były to dwa bardzo podobne do siebie wojskowe jeepy, które zyskały wiele uznania na polu walki. Po wojnie zostały przekształcone w modele cywilne (Civilian Jeep) a pełne prawa do nazwy „jeep” przejął Willys, który dziś wcielony w szeregi Chryslera występuje pod marką Jeep.

Mały czołg

Ta przydługawa powtórka z historii ma unaocznić militarne i nasiąknięte wojenną historią geny dzisiejszego Wranglera. Po Willysie pozostała mu nawet składana przednia szyba. Znakiem rozpoznawczym Jeepa, niezmiennie od prawie 60 lat, jest osłona chłodnicy z siedmioma pionowymi wlotami (Ford posiadał ich dziewięć). Ale to tylko sympatyczne detale. Patrząc na kanciastą sylwetkę Jeepa, z wystającymi nadkolami, małymi drzwiami, kołem zapasowym na klapie bagażnika (już wiesz skąd to koło na klapie Twojej RAV4) ma się wrażenie obcowania z czymś niezwykłym, niepowtarzalnym i intrygującym.

Patrzysz na samochód, który 70 lat temu dał nieźle popalić Hitlerowi. Chociażby dlatego nie powinieneś się nabijać z topornych zderzaków, okrągłych reflektorów z przodu, doczepionych klockowatych świateł z tyłu czy z maski zamykanej na plastikowe zatrzaski. Nie przystoi wytykać mu wystających z nadwozia śrub i zawiasów, topornych klamek czy staroświeckiej sterczącej anteny. Tak ma być - przecież w czołgu nie będziesz krytykować designu lufy. W wyglądzie zewnętrznym niewiele się zmieniło przez te wszystkie lata i nawet dziś Wrangler wygląda imponująco.

Wersja „unlimited” czyli z dwiema parami drzwi, przez swoje prawie 4,7 m długości, robi jeszcze większe wrażenie niż „krótki” Wrangler. Spore rozmiary nadwozia podkreślają 17-calowe felgi aluminiowe (w teren lepsze będą metalowe) z oponami typu „all terrain”, 25 cm prześwitu i prawie 2 m wysokości. Nie ma osoby, na której ten klocek w kolorze zielonej perły nie wywarłaby wrażenia. W pewnym sensie to archetyp samochodu terenowego i jako taki nie powinien już podlegać ocenie.