Toyota Urban Cruiser

„Fun Cruiser” – takie miano nosiła swego czasu Toyota RAV4. Nosiła, bo w międzyczasie z małego, typowo rekreacyjnego samochodu przekształciła się w duży pojazd rodzinny przeznaczony raczej na długie, asfaltowe szlaki. Rolę „autka do zabawy” przejął bohater naszego opisu, Urban Cruiser. Model ten swój „zawadiacki” wizerunek opiera przede wszystkim na wyglądzie zewnętrznym – stąd nadwozie o kwadratowej bryle, wąskich oknach, mocno „napompowanych” nadkolach i agresywnych detalach.

Wymiary zewnętrzne mówią wszystko – pomimo, że rekreacyjna Toyota wygląda na kompaktowego SUV-a, gabarytami nadwozia plasuje się pośród „mieszczuchów” klasy B. Da się to odczuć zajmując miejsce w środku – podczas, gdy z przodu przestrzeni jest wystarczająco, z tyłu może jej zabraknąć, zwłaszcza na szerokość. Kabinę pasażerską trzeba pochwalić za wygodne fotele oraz niezliczoną ilość funkcjonalnych schowków czy skrytek na napoje. Miejsce wygospodarowane na bagaże ma wystarczającą pojemność, a jego wykorzystanie ułatwia przesuwana tylna kanapa.

Z punktu widzenia kierowcy wnętrze ma prawie same zalety. Prowadzącemu łatwo jest zająć dogodną pozycję za „kółkiem”, nietrudno też odnaleźć żądane przyciski pokładowe. Nie bez znaczenia jest także jakość wykończenia kokpitu – materiały pochodzą z wysokiej półki, a montaż poszczególnych elementów można uznać za perfekcyjny. Z drobnych wad wymienić należy niewystarczającą czytelność „designerskich” zegarów oraz widoczność do tyłu ograniczoną pokaźnymi słupkami C.

Choć nazwą przywołuje na myśl rasowe terenówki z rodu Land Cruiser, opisywany model na bezdroża się absolutnie nie nadaje. Może i wygląda bojowo, ale niewielki prześwit i brak porządnych osłon podwozia wykluczają go z wykorzystania w poważniejszych wertepach. Opcjonalny napęd obu osi pozwala jednak bezpiecznie pokonać ośnieżone ulice czy polne drogi. Poza tym, Urban Cruiser zapewnia stabilne pokonywanie zakrętów i całkiem skuteczne resorowanie dziur.

Ceny pseudo-terenowej Toyotki są zaporowe – mimo, że mamy do czynienia z czymś pomiędzy „maluchem” a kompaktem, za samochód musimy zapłacić niemal tyle, co za limuzynę klasy średniej. Wyposażenie standardowe auta okazuje się na szczęście przyzwoite – brakuje w nim jedynie aluminiowych felg czy elektrycznie regulowanych szyb tylnych.