Praktyczny sportowiec

Raporty z jazd

Przy pierwszym spojrzeniu Focus ST prawie nie sprawia wrażenia, że chodzi o rasowy samochód sportowy. Gdyby nie pomarańczowy kolor testowego egzemplarza wiele osób zapewne nie zwracałoby na niego uwagi, biorąc go za zwykłego Focusa. Tak zresztą było kiedy mocno ochlapane auto stało wieczorem na parkingu – tylko znawcy dostrzegali wówczas modyfikacje zewnętrzne i byli zaintrygowani oznaczeniem modelu.

Do jeżdżenia, a nie oglądania

Ford znany jest jednak z tego, że produkuje samochody do jeżdżenia, a nie oglądania. Począwszy od poprzedniej generacji Focusa pozostaje zresztą w klasie kompaktowej wzorem dla konkurencji w dziedzinie układów jezdnych. Z kolei wszystko co potrafi normalny Focus, ST umie dużo lepiej. No może z wyjątkiem komfortu podróżowania, ale w odróżnieniu od wielu, jeśli nie większości, sportowych samochodów marek premium, auto dobrze radzi sobie nawet na drogach krajowych i gminnych o nierównej nawierzchni. Na co dzień lepiej jednak wybierać równe nawierzchnie, najlepiej bez kolein, bo tu sportowy Focus sprawdza się najlepiej.

Największa wada ST ujawnia się dość szybko po rozpoczęciu jazdy. Pedały przyspieszenia i hamulca zostały umieszczone zbyt blisko siebie, w wyniku czego zdejmowany z „gazu" but dość często zaczepia o sąsiednią dźwignię. Zjawisko występuje zarówno przy używaniu męskiego obuwia zimowego, jak i letniego, w rozmiarach 44-46. Aby uniknąć problemu trzeba układać obuwie idealnie równolegle do pedałów. Jeśli ktoś zdecyduje się na to auto, może zlecić wygięcie pedału hamulca lub wymienić go na bardziej odpowiedni. Szkoda, że nie pomyślało o tym kierownictwo Forda w Kolonii. Przecież ST to auto do użytkowania na co dzień, a nie (tylko) na tor wyścigowy, gdzie wskazane jest specjalne obuwie.

Fotele Recaro, tu w pasującej do lakieru nadwozia pomarańczowej kolorystyce, dobrze sprawdziły się na krótkich odcinkach oraz w czasie dalekich wyjazdów. Nadają się przy tym zarówno dla osób wysokiego wzrostu, jak i tych o nieco tęższej budowie ciała. Nawet z tyłu podróżuje się wygodnie, pod warunkiem, że kierowca nie szarżuje na krętej drodze. Lepiej wybrać jednak wersję 5-drzwiową niż 3-drzwiową. Chodzi mi nie tylko o dostęp do drugiego rzędu siedzeń, ale przede wszystkim o wsiadanie i wysiadanie na zatłoczonych parkingach, które w wersji 3-drzwiowej bywa kłopotliwe, z powodu długich drzwi. Poza tym z tyłu jest dużo miejsca – jak w zwykłym Focusie – i podróżuje się tam, jak na sportowe auto, bardzo wygodnie, nawet na kilkuset kilometrowych trasach. Bagażnik, jak na auto sportowe można uznać za duży – 385 l, ale dla 4 osób czy rodziny okazuje się ledwie wystarczający w przypadku dalszych wyjazdów.