• Autor
  
  Konto usunięte

• Artykuł
• dodano: 18.05.2009
• przeczytano: 30762 razy
• 3,17

Swego czasu był to jeden z najlepiej sprzedających się samochodów w naszym kraju. Bezpośredni rynkowy następca Fiata 126p niezapomnianego malucha. I o ile tego ostatniego coraz trudniej dostrzec na naszych ulicach, o tyle cienki, wciąż jest zauważalny. Nic dziwnego, wyprodukowano przecież ponad milion egzemplarzy tego modelu. Traktowany przez niektórych jako podstawowy samochód rodzinny, mały „dostawczak" (od 1995 roku dostępny w wersji van), czy zwinne auto sportowe (wersja Sporting), sprawdzał się w wielu rolach. A jak jest obecnie? Czy ten mały hatchback nadaje na pierwszy samochód dla młodych użytkowników? Odpowiedzi pozwolę sobie udzielić w zakończeniu tekstu.

Jakby siekierą ciosany	Małe pudełeczko	Niebogate wnętrze

Wygląd samochodu w nie przystaje już do obecnych standardów. Pełnoletnia konstrukcja pełna jest ostrych linii, i kwadratowych detali. Nie ma żadnych krągłości (no może poza bocznymi kierunkowskazami), brakuje tak bardzo obecnie propagowanego dynamizmu. Kształt nadwozia przywodzi na myśl duże kartonowe pudełko postawione na czterech małych kołach (standardowe opony to 165/70 R13). Jeśli miałbym go do czegoś porównać to do bardzo mocno skurczonego w praniu Volvo serii 900. Można powiedzieć, że samochód nie jest ani brzydki ani ładny. Jest po prostu zwyczajny. Do jego obecności zdążyliśmy się przyzwyczaić i nikt nie zwraca na niego uwagi. Ale nie zawsze tak było. Wprowadzony na polski rynek zaraz po okresie transformacji ustrojowej, był swego rodzaju novum i dobrą alternatywą dla wszechobecnych małych i dużych fiatów, czy polonezów. Mimo że nie dorównywał im wielkością (wymiary zewnętrzne to 323 cm długości, 149 cm szerokości i 143,5 cm wysokości przy rozstawie osi wynoszącym 220 cm), to budził pożądanie, przede wszystkim swoją innością. Była ona zresztą przyczyną niewybrednych żartów na temat prostopadłej klapy bagażnika. Rymowanki w stylu: Cinquecento d… ścięto (i inne, które zapewne każdy z nas słyszał) były na porządku dziennym.

Przetestowany przeze mnie samochód to Cinquecento Young z silnikiem 704 cm3, wprowadzony do sprzedaży w 1996 roku. Zarówno nazwa jak i broszurki dostarczane przez producenta przekonywały, że jest to idealny samochód dla ludzi młodych korzystających z niego się głównie w mieście. I z tym można się zgodzić. Wydaje mi się jednak, że lepszym przymiotnikiem opisującym to auto byłby „ubogi". To krótkie słowo wyjaśnia właściwie wszystko. Ale zacznijmy od początku, najlepiej od zajęcia miejsca za kierownicą. Okazuje się to nie być wcale proste. Zamek po stronie drzwi kierowcy jest już dość wyrobiony. Opór towarzyszący przekręcaniu kluczyka jest niewielki, co rodzi pytanie o jego dalszą trwałość. Po stronie pasażera zamek działa lepiej, z wyraźnym kliknięciem. Warto pamiętać, żeby od czasu do czasu porządnie przesmarować wszystkie zamki w samochodzie. Unikniemy w ten sposób niemiłych niespodzianek związanych z ich zacinaniem się.

Zagłówki z przodu są na stałe zintegrowane z fotelami	Miejsce pracy kierowcy	Konsola środkowa. Kratek nawiewu brak

Pierwsze co rzuca się w oczy po otworzeniu drzwi to blacha. Morze gołej blachy. Jest ona dosłownie wszędzie, producent wcale nie zaprzątał sobie głowy obiciem drzwi czy wykończeniem nadkoli (które dość agresywnie wchodzą do wnętrza samochodu). W paru miejscach jest ona osłonięta, na przykład przy podłokietnikach, dość tanim (w dotyku i wyglądzie) materiałem przypominającym ceratę. Tak, taką samą ceratę, którą często spotyka się na stołach w kuchni. Już chyba wolałbym blachę. Z podobnego materiału zrobione są fotele (z racji pozycji, którą zapewniają bardziej pasuje nazwa: krzesła), które tylko w swej środkowej części są z dość mocno wyblakłej tkaniny. Plastik, z którego zrobiono konsolę środkową jest bardzo twardy, przy czym łatwo jest go zarysować. Po 13 latach użytkowania samochodu widać już jego zmęczenie, bo gdzieniegdzie wyzierają szczeliny szerokości małego palca. Daszek osłony instrumentów przy większych wybojach nieznacznie przesuwa się to do przodu, to do tyłu, a konsola środkowa tłucze się niemiłosiernie. Widocznie właściciel nie dbał o samochód - powiecie. Otóż, znam właściciela i samochód ten od nowości był garażowany, a jego przebieg to zaledwie 69000 km (średnio 5500 km na rok). Pozostaje zrzucić winę na producenta, a ten chyba nie przewidział, jakie szkody poczyni czas. O jakości zastosowanych materiałów dowodzi też zapach unoszący się we wnętrzu, gdy samochód postoi dłuższą chwilę na słońcu. Jakby niektóre części zaczynały się topić. W każdym razie rozgrzewają się niemiłosiernie. Zwłaszcza wieniec kierownicy i to ceratopodobne obicie foteli. Zdecydowanie odradzam jazdę w krótkich spodenkach! Na szczęście otworzenie okno powoduje szybkie przewietrzenie wnętrza i po chwili uciążliwy zapach ustaje.

Autor artykułu:
Konto usunięte
Napisała 1 artykuł

Oceń ten artykuł:

* tylko dla zalogowanych

zaloguj się