Pionier gatunku - Land Rover Freelander (1997-2006)

Testy aut używanych

W latach 80. XX wieku dostępność samochodów z napędem na cztery koła była ograniczona. Zainteresowani mogli wybierać między kilkoma europejskimi modelami segmentu Premium, zróżnicowaną gamą pojazdów z Japonii oraz – zazwyczaj dużymi i ciężkimi - terenówkami. Klienci byli coraz bardziej świadomi zalet napędu na wszystkie koła. W odpowiedzi niektórzy producenci zaczęli planować wprowadzenie na rynek mutacji pojazdów terenowych – mniejszych, tańszych i bardziej oszczędnych, ale wciąż wyposażonych w napęd na obie osie i wyróżniających się kształtem nadwozia.

Mimo że Freelander jest typowym SUV-em, potrafi miło zaskoczyć dzielnością w terenie. Brak reduktora rekompensuje krótkie przełożenie pierwszego biegu, permanentny napęd ze sprzęgłem wiskotycznym efektywnie przenosi moment obrotowy, natomiast atakowanie stromych wzniesień jest możliwe dzięki krótkim zwisom nadwozia. Freelanderem nie zabrniemy oczywiście równie daleko, co większym Discovery, jednak w trudnych warunkach „brytyjczyk” sprawdzi się lepiej niż choćby konkurująca z nim Honda CR-V. Warto dodać, że Freelander wystąpił w legendarnych Camel Trophy i Land Rover G4 Challenge.

Najmniejszemu Land Roverowi współczesne SUV-y zawdzięczają systemy kontrolujące tempo zjeżdżania ze stromych zniesień. W przypadku Freelandera Hill Descent Control początkowo był opcjonalny, jednak w połowie 1999 roku stał się standardem. Po jego włączeniu kierowca mógł zdjąć nogi z pedałów i skupić się wyłącznie na kontrolowaniu toru jazdy. W tym czasie elektronika w oparciu o sygnały z czujników ABS-u utrzymywała stałą prędkość.

To nie jedyna cecha wspólna Freelandera i terenowych Land Roverów. We wszystkich wnętrza są utrzymane w surowym stylu. Proste kształty i przeciętne tworzywa wykończeniowe w wielu pojazdach można uznać za wadę. W tym przypadku jest jednak inaczej. Wystrój wnętrza idzie w parze z charakterem samochodu, czy choćby kształtami nadwozia. Przyzwyczajenia wymaga specyficzne rozlokowanie przełączników. Użytkownicy Freelanderów chwalą sobie przestronne wnętrza oraz wysoką pozycję za kierownicą, która daje doskonały wgląd w sytuacje na drodze.

Miękko zestrojone zawieszenie i jego duży skok pozwala na komfortowe podróżowanie nawet po wyboistych drogach. Pasażerowie będą więc zadowoleni. Kierowca mniej. Właściwości jezdne Freelandera są przeciętne, układ kierowniczy nie grzeszy precyzją, a pozycję prowadzącego trudno uznać za wyjątkowo ergonomiczną – dłuższe podróże mogą wiązać się z bólem w plecach.