Opel Meriva

Nadwoziu Merivy trudno odmówić atrakcyjności. Nie jest to może dzieło sztuki na kołach, ale prezentuje się świeżo, zgrabnie i nie brak w nim oryginalnych akcentów designerskich. Podczas, gdy pas przedni wygląda jeszcze tradycyjnie (i jednocześnie typowo dla aut Opla), tył zwraca na siebie uwagę klapą bagażnika z dużą powierzchnią szklaną i ciekawie zaprojektowanymi lampami, a profil boczny wyróżnia się wyraźnym przetłoczeniem na drzwiach i atrakcyjną linią szyb (z charakterystycznym załamaniem za słupkiem B). Z boku nadwozia w oczy rzuca się jeszcze jeden szczegół – klamki tylnych drzwi, które umieszczono tuż obok uchwytów przednich. Skąd się wzięło takie nietypowe umiejscowienie?

Odpowiedź na powyższe pytanie poznamy, gdy postanowimy dostać się do środka Merivy. Podczas, gdy na przednie siedzenia wsiadamy poprzez drzwi otwierające się konwencjonalnie do przodu, na tylną kanapę wchodzimy otwierając drzwi… „pod wiatr”! To fascynujące rozwiązanie, przywołujące na myśl samochody z dalekiej przeszłości, wyraźnie ułatwia dostęp do tyłu – sprawia, że wsiada się tam wygodniej, a operacja montażu fotelika staje się znacznie prostsza. Ale nietypowe drzwi boczne to niejedyna cecha wpływająca na funkcjonalność. Do dyspozycji są jeszcze liczne schowki i uchwyty na napoje, przesuwana wzdłużnie i dzielona na 3 części kanapa oraz podwójna podłoga bagażnika.

Piątka z plusem należy się jednak nie tylko funkcjonalności, ale i obszerności wnętrza. Podczas, gdy z przodu jest po prostu przestronnie, tylne miejsca wręcz obfitują w wolną przestrzeń. Do dyspozycji jest ponadto bagażnik, który przekonuje do siebie wysoką pojemnością i foremnym kształtem. Kolejne walory kabiny pasażerskiej tyczą się miejsca za „kółkiem”. Prowadzący siedzi w odpowiedniej (choć dla niektórych za wysokiej) pozycji, pod ręką ma lewarek do zmiany biegów, przed sobą widzi ładną i dobrze wykończoną deskę rozdzielczą, a w jeździe pomaga mu świetna widoczność. Czy wnętrze pozbawione jest więc wad? Prawie – obsługa kokpitu nie jest intuicyjna, w czym „zasługa” ogromnej ilości małych przycisków umieszczonych na konsoli centralnej.

Wysokie nadwozie Merivy sugeruje, że samochód nie lubi szybkiej jazdy po zakrętach. Nic bardziej mylnego – sztywno zestrojone podwozie bez zarzutu radzi sobie na łukach drogi trzymając w ryzach karoserię. W bezpiecznym prowadzeniu pomaga ponadto precyzyjny układ kierowniczy oraz skuteczny system stabilizacji toru jazdy (choć niektórzy mogą uznać go za zbyt wrażliwy). Co ważne, doskonałą trakcję udało się połączyć z bardzo dobrym komfortem resorowania. Szkoda jedynie, że nie dołożono do tego odpowiednio wydajnych hamulców.

Rodzinny Opel może pochwalić się konstrukcją dopracowaną pod każdym względem. Niestety, ta dopieszczona konstrukcja swoje kosztuje. Kwoty widniejące w cenniku można byłoby przełknąć, gdyby nie wyposażenie, jakie producent oferuje w standardzie – w serii nie znajdziemy bocznych poduszek powietrznych, klimatyzacji, elektrycznego sterowania tylnych szyb, a także – co zaskakuje najbardziej – komputera pokładowego. Kto jednak nie narzeka na brak gotówki, doceni szeroką gamę elementów opcjonalnych – takich jak podgrzewane fotele, tempomat, panoramiczny szyberdach czy innowacyjny bagażnik rowerowy wysuwający się z tylnego zderzaka.