Ssangyong Korando

Nazbyt oryginalna stylizacja, która ponoć u niektórych osób wywoływała odruchy wymiotne, nie przyniosła sukcesu takim modelom SsangYonga jak Actyon czy Kyron. Wręcz przeciwnie - tych "brzydalów" nikt nie chciał kupować. Dlatego też przygotowując nowe Korando koreańska firma zdecydowała się odłożyć na bok wszelkie designerskie fantazje i zlecić wystylizowanie auta specjalistom (dokładnie specom ze słynnego studia Giugiaro). Efekt? Zgrabna karoseria z harmonijną bryłą, eleganckim wizerunkiem i nieprzesadnie mocno zaznaczonymi akcentami "terenowymi".

Podczas, gdy z zewnątrz już na pierwszy rzut oka widzimy, że mamy do czynienia z nowoczesną konstrukcją, wygląd wnętrza przywołuje nieco na myśl auta z początku XXI. wieku. Na szczęście, kilka detali ożywia panel przedni, a z praktycznego punktu widzenia ma on sporo atutów. Po pierwsze, wszelkie przyciski pokładowe są dokładnie tam, gdzie się ich spodziewamy. Po drugie, wskaźniki pozwalają łatwo odczytać wszelkie informacje. Wreszcie po trzecie, deska rozdzielcza jest solidnie poskładana. Szkoda jedynie, że do wykończenia nie użyto lepszych plastików.

O kolejnych zaletach kabiny pasażerskiej dowiadujemy się przy ocenie jej przestronności. I z przodu, i z tyłu miejsca jest pod dostatkiem, co w połączeniu z całkiem wygodnymi siedzeniami pozwala pokonać długi dystans bez specjalnego zmęczenia. Na pochwały zasługują też możliwości przewozowe koreańskiego modelu - kufer jest wystarczająco pojemny, a jego wykorzystanie ułatwiają funkcjonalne schowki, płaska podłoga powstająca po złożeniu tylnych siedzeń, jak i duża ładowność. Gdy wnętrze nie wystarczy, auto może pociągnąć sporą przyczepę.

W odróżnienia od poprzednika, który dzięki solidnej budowie (rama, sztywny most tylny, porządny napęd) świetnie sprawdzał się na bezdrożach, nowe Korando stawia zdecydowanie na wygodę podróżowania na asfalcie. W rezultacie, samochód szybko "poddaje się" w terenie (podobnie zresztą jak rywale), ale podczas jazdy "zwykłymi" drogami zapewnia doskonały komfort podróżowania, jeden z najwyższych w klasie lekkich SUV-ów. Zasługa w tym miękkiego zawieszenia, które niestety nie najlepiej znosi ostre zakręty. Do dynamicznej jazdy nie nadaje się zresztą także układ kierowniczy dający bardzo słabe wyczucie auta.

Pod względem cenowym pseudo-terenówka SsangYonga prezentuje się bardzo atrakcyjnie - można ją mieć za znacznie mniejsze pieniądze niż w przypadku niemieckich czy japońskich modeli. I nie oznacza to, że producent oszczędzał na wyposażeniu - seryjnych elementów jest naprawdę sporo. Problem w tym, że choć auto wzbudza zaufanie dopracowaniem konstrukcji, jest reprezentantem marki, której brakuje i renomy, i punktów sprzedaży/serwisu.