Fiat Freemont

Podczas, gdy poprzednika - model Ulysse - Fiat zaprojektował we współpracy z francuskim koncernem PSA Peugeot-Citroen, Freemont został opracowany na bazie amerykańskiej konstrukcji. Jakiej? Wystarczy rzut oka na nadwozie, aby domyślić się, że auto jest jedynie subtelnie przeprojektowanym Dodgem Journeyem. Subtelnie, bo przemianowując Journeya na Freemonta Fiat zafundował jemu nadwoziu jedynie nowe emblematy, zmieniony grill czy przerobione lampy tylne. Skromne różnice oznaczają w praktyce, że podobnie jak w aucie Dodge'a, także w przypadku "Włocha" mamy do czynienia z ogromnym nadwoziem o kanciastych kształtach i detalach w stylu terenówek.

Pomimo, że sporą część długości karoserii zajmuje pokrywa silnika, projektantom wystarczyło centymetrów na wygospodarowanie ogromnego wręcz wnętrza. Mnóstwo miejsca dla podróżnych oferują dwa pierwsze rzędy siedzeń, a w razie potrzeby można skorzystać z dwóch dodatkowych miejsc umiejscowionych w bagażniku. Komfort podróżowania w trzecim rzędzie okazuje się znośny, a dostęp do nich ułatwia sprytny system składania tylnej kanapy. Przy 5 wykorzystanych miejscach siedzących, bagażnik ma przyzwoite gabaryty, a gdy złożymy tylną kanapę i fotel pasażera może z powodzeniem posłużyć przy przeprowadzce. Przestrzeń na walizki jest do tego funkcjonalna - po złożeniu siedzeń podłoga jest płaska, a tu i ówdzie znajdziemy praktyczne schowki.

Z miejsca pracy kierowcy wnętrze Freemonta również prezentuje się więcej niż zadowalająco. Co prawda fotel prowadzącego (podobnie jak fotel pasażera) mógłby mieć twardszą konstrukcję i lepsze podparcie boczne, jednak pomijając ten mankament trudno się do czegoś "przyczepić". Pozycja za "kółkiem" jest wygodna, wskaźniki umieszczone za kierownicą cechują się czytelnością, a dzięki dopracowaniu kokpitu w kwestii ergonomii nie trzeba długo szukać żądanego przycisku. Do tego dodać należy wysokiej jakości tworzywa wykończeniowe oraz porządny montaż.

Co prawda przerabiając Journeya na Freemonta konstruktorzy Fiata zafundowali jego zawieszeniu szereg modyfikacji, ale typowe dla "Amerykanów" dość miękkie nastawy układu jezdnego pozostały. Dzięki temu włoski model niewzruszenie pochłania to, co znajdzie się pod jego kołami dzielnie walcząc nawet z polskimi pseudo-drogami. Świetny komfort odbija się niestety na precyzji prowadzenia - na szybko pokonywanych zakrętach auto przechyla swoje nadwozie i wykazuje tendencje do podsterowności. Układ kierowniczy działa przyzwoicie, czego nie można niestety powiedzieć o hamulcach.

Podobnie jak mniejsze modele, również i największy z Fiatów przyciąga do siebie rozsądnie skalkulowaną kwotą zakupu. Cena to jednak niejedyny magnes do odwiedzenia dealera - także wyposażenie standardowe, zawierające komplet airbagów, trójstrefową automatyczną "klimę" czy trzeci rząd siedzeń, zasługuje na uznanie. Tym, którzy na auto chcą wydać nieco więcej, mogą przeszkadzać braki w wyposażeniu opcjonalnym - nawigacja GPS czy "ksenony" są niedostępne.