Mitsubishi L200

Choć wygląd to kwestia, która w przypadku pick-upów schodzi na dalszy plan, L200 ma się pod tym względem czym pochwalić. Podczas, gdy większość modeli tego typu już z daleka wieje nudą i dobitnie informuje o swoim roboczym przeznaczeniu, auto spod znaku trzech diamentów prezentuje się z zewnątrz bardzo atrakcyjnie. Uroku dodają nadwoziu ciekawie zaprojektowane reflektory i lampy tylne, wznosząca się ku tyłowi linia szyb bocznych, jak również zgrabne połączenie „paki” z pozostałą częścią karoserii. Samochód doczekał się w 2010 roku subtelnego restylingu.

Również wnętrze użytkowego Mitsubishi zaprojektowano z uwzględnieniem aspektów wizualnych. Zamiast do bólu prostych form znajdziemy w nim opływowe kształty przywołujące na myśl zwykłe „osobówki”. Ważniejsza od wyglądu jest jednak łatwa obsługa elementów kokpitu oraz wzorowa czytelność zegarów. Niestety, jak to zwykle bywa w autach tego rodzaju, materiały użyte do wykończenia tablicy rozdzielczej pozostawiają wiele do życzenia. W porównaniu do rywali, jakość tworzyw wypada jednak całkiem przyzwoicie. Podobnie ma się zresztą sprawa z wyciszeniem kabiny pasażerskiej.

Kto chciałby L200 wykorzystywać jako pojazd rodzinny, ten powinien wiedzieć, że wnętrze auta do wygodnych nie należy. W wersji 5-osobowej miejsca dla pasażerów jest tyle, co w typowych kompaktach (czyli wystarczająco), jednak zamontowane siedzenia okazują się niezbyt komfortowe. Dotyczy to w szczególności tylnej kanapy, na której trzeba siedzieć z niemal całkowicie wyprostowanymi plecami. Bardzo dobrze, także na tle konkurencji, prezentuje się natomiast wielkość przestrzeni ładunkowej, której wykorzystanie ułatwia wysoka ładowność. „Pakę” można oczywiście zakryć nadbudówką oferowaną w wyposażeniu opcjonalnym.

„Dostawcza” konstrukcja z tylnym zawieszeniem opartym na resorach piórowych daje o sobie znać podczas jazdy zwykłą drogą. L200 buja się na zakrętach, a podczas pokonywania nierówności nieprzyjemnie podskakuje (zwłaszcza przy pustej „pace”). Z kolei w terenie auto okazuje się ponadprzeciętnie dzielne. Zasługa w tym przede wszystkim świetnego napędu na cztery koła, który mimo skomplikowania działa bez zarzutu. Pochwalić należy ponadto dużą liczbę elektronicznych systemów poprawiających bezpieczeństwo czynne.

Jeśli spojrzymy na Mitsubishi jak na auto osobowe, wyposażenie podstawowych wersji okaże się bardzo ubogie. Takie elementy jak wspomaganie układu kierowniczego czy przednie airbagi wystarczą jednak przy wykorzystaniu auta wyłącznie do pracy. Co ważne, bardziej wymagający (i bardziej majętni) mają możliwość zamówienia odmian, w których podróż uprzyjemniają takie „luksusy” jak automatyczna „klima” czy zestaw DVD. Pod względem atrakcyjności cen, L200 prezentuje się raczej przeciętnie.