Nissan Pathfinder

Pathfinder jest jednym z wielu dowodów na to, że projektanci terenówek Nissana zakochali się w kanciastych kształtach. Podobnie jak X-Trail czy Navara, opisywany model ma nadwozie, które z powodzeniem można nazwać „pudełkiem na kołach”. A może raczej „pudłem na kołach”, bo rozmiary zewnętrzne sprawiają, że Pathfindera nie sposób zgubić na parkingu pod hipermarketem. Choć w karoserii brak koła zapasowego umieszczonego na tylnej klapie, imponująca wielkość, kwadratowe linie i wyraźnie zaznaczone nadkola wystarczają, aby rozpoznać tu solidną, rasową terenówkę. Do wizerunku tego nie pasują trochę klamki tylnych drzwi umieszczone w słupkach C. Rozwiązanie to jest obecnie bardzo „trendy”, ale czy przystaje do auta tego pokroju?

Odłóżmy jednak bok stylistyczne aspekty karoserii, a dowiedzmy się, co jej gigantyczne rozmiary i proste kształty dają w praktyce. A sprawiają one, że we wnętrzu samochodu można się wręcz zgubić. W dwóch pierwszych rzędach siedzeń do dyspozycji jest multum przestrzeni (i na nogi, i na łokcie, i na głowy), a w razie potrzeby można jeszcze rozłożyć trzeci rząd (przeznaczony dla dzieci lub dla dorosłych na krótkie trasy). Gdy ten ostatni spoczywa pod podłogą, użytkownik Pathfindera ma do dyspozycji ogromną przestrzeń na bagaże. Gdy postanowi złożyć jeszcze tylną kanapę i oparcie prawego fotela, uzyskuje pojemność godną „dostawczaka”. Wożenie pakunków o pokaźnych rozmiarach ułatwiają zresztą foremne kształty przestrzeni ładunkowej.

Z miejsca kierowcy wnętrze nie jest już takie idealne, ale i tak ma zdecydowanie więcej zalet, niż wad. Kierowcy spodoba się z pewnością intuicyjna obsługa elementów kokpitu oraz bezproblemowy odczyt wskazań zegarów. Szczególnego podkreślenia wymaga znakomita widoczność – bez niej odpowiednie manewrowanie takim kolosem byłoby mocno utrudnione. Z minusów miejsca pracy kierowcy wymienić trzeba niezbyt dopracowaną pozycję za „kółkiem” oraz zaledwie przeciętne materiały użyte do wykończenia.

Nie zawiodą się ci, którzy po wyglądzie off-roadera spodziewają się po Nissanie nieprzeciętnych możliwości jazdy w terenie. Ramowa konstrukcja, niezły napęd i przyzwoite kąty nadwozia pozwalają zjechać z utwardzonych dróg i pokonać nawet nieco cięższe przeszkody. I nie oznacza to wcale, że Pathfinder nie nadaje się do jazdy po asfalcie. Konstruktorzy postarali się, aby samochód odpowiednio radził sobie z zakrętami i zapewniał wysoki komfort podróżowania. Efekt? Mimo, że nie jest mistrzem ostrych zakrętów, ani też superwygodną limuzyną, jak na auto tego typu radzi sobie więcej niż zadowalająco.

Na tle swoich największych rywali, opisywany model wyróżnia się pozytywnie pod względem kosztów zakupu. Tanio nie jest, ale już podstawowy silnik jest bardzo mocny, a standard wyposażenia okazuje się bardzo wysoki. W serii otrzymujemy m.in. pełną „elektrykę”, podgrzewanie foteli, dwustrefową „klimę” sterowaną automatycznie, jak i 16-calowe obręcze aluminiowe.