Suzuki Alto

Designerzy Alto postarali się o to, aby jego karoseria nie wyglądała jak pudełko z doczepionymi kółkami. W efekcie, japoński „maluch” ma znacznie więcej wdzięku niż np. Fiat Panda. „Łezkowate” reflektory, duży i mocno zaokrąglony grill, unosząca się ku tyłowi linia szyb bocznych czy muskularny zderzak tylny nadają autu (a raczej autku) styl nie do podrobienia. Oprócz ciekawej stylistyki, karoseria ma jeszcze jeden atut – zapewnia rekordowo niski współczynnik oporu powietrza, co pozytywnie wpływa i na osiągi, i na zużycie paliwa.

Choć są samochody miejskie, które całkiem nieźle sprawdzają się w roli „rodzinnych transporterów”, małe Suzuki zdecydowanie nie należy do takich modeli. Po pierwsze, na tylnej kanapie jest tak ciasno, że nawet dzieci mogą mieć powody do narzekań, a po drugie bagażnik „połknie” niewiele więcej niż mieściło się w poczciwym Fiacie 126p. Na domiar złego, dostępu do kufra skutecznie „broni” wysoki próg. Trzeba jednak przyznać, że jako pojazd dla dwóch osób Alto sprawdzi się doskonale – przednie miejsca oferują bowiem nie tylko pokaźną (jak na auto tej wielkości) ilość przestrzeni, ale i bardzo wygodne fotele.

Oprócz dużej swobody ruchów i komfortowego fotela, miejsce pracy kierowcy ma też i inne zalety. Prowadzenie uprzyjemnia należyta pozycja za kierownicą, niezła widoczność i wzorowa czytelność wskaźników. Nie bez znaczenia jest także wysoki poziom ergonomii – wszelkie przyciski i przełączniki są tam, gdzie być powinny, a na dodatek są odpowiednio duże i przejrzyście opisane. Tablica rozdzielcza przyciąga wzrok dwubarwną kolorystyką, odpycha natomiast bardzo przeciętnymi tworzywami wykończeniowymi.

Małe, aerodynamiczne, a na dodatek bardzo lekkie Alto najlepiej sprawdza się w mieście zachwycając kierowcę swoją zwrotnością. Podczas jazdy w trasie daje o sobie znać przynależność klasowa pojazdu, jednak trzeba przyznać, że jak na „mieszczucha” zarówno stabilność na zakrętach, jak i skuteczność resorowania kształtują się na przyzwoitym poziomie. Na poziomie wręcz katastrofalnym jest z kolei wydajność układu hamulcowego – aż dziw bierze, że tak słabo hamujące auto w ogóle zostało dopuszczone do sprzedaży.

Cena – w tej dyscyplinie miejskie Suzuki ma się czym pochwalić. Nie dość, że jest jedną z najtańszych propozycji w klasie A, to daje do dyspozycji całkiem żwawy silnik. Lista wyposażenia seryjnego wygląda niestety mizernie – nie znajdziemy na niej bocznych airbagów, centralnego zamka, elektrycznie sterowanych szyb przednich czy radia. Wyposażenie opcjonalne prezentuje się niestety jeszcze gorzej – nawet za dopłatą nie dostaniemy ESP, elektrycznego sterowania lusterkami czy regulacji wysokości fotela kierowcy. Niedostępne są też „elektryczne” okna tylne, ale to akurat nie dziwi – pomimo 5-drzwiowego nadwozia, tylne szybki da się tylko uchylić.