Fiat Panda

Fiat Panda III

Nuda w mieście to już przeszłość - podczas, gdy kiedyś auta klasy A miały w sobie tyle wdzięku, co sprzęt AGD, teraz kuszą licznymi przetłoczeniami i finezyjnymi szczegółami. W trend ten idealnie wpisuje się Panda, która przy okazji prezentacji trzeciego wcielenia z sześcianu na kołach zamieniła się w sympatycznego, krągłego "mieszczucha". Krągłości mamy tu naprawdę dużo - z bryłą nadwozia, która wydaje się być nadmuchana, idą w parze obłe nadkola, światła, wloty powietrza czy plastikowe detale.

Głodnych kolejnych krągłości mały Fiat zaprasza do wnętrza. W panujący tam motyw zaokrąglonego kwadratu wpisuje się dosłownie wszystko - od kierownicy, przez zegary, obudowy przełączników i uchwyty drzwi, aż po zagłówki siedzeń. Co ważne, nietuzinkowy design nie przeszkodził projektantom w stworzeniu kokpitu czytelnego i łatwego w obsłudze, a na dodatek wykończonego więcej niż dobrymi materiałami. Za "sterami" włoskiego auta siedzi się wysoko, co może i wymaga przyzwyczajenia, ale - na spółkę ze znacznym przeszkleniem karoserii - zapewnia świetną widoczność na zewnątrz. Wysokim osobom może przeszkadzać pamiętana z poprzedniego modelu szeroka konsola środkowa.

Ducha drugiej generacji najbardziej czuć jednak w przestronności wnętrza. Pozostawiony bez zmian rozstaw osi sprawił, że dostatek miejsca znajdziemy jedynie na przednich fotelach i pod klapą bagażnika - tylna kanapa to miejsce wyłącznie dla dzieci, co u konkurencji nie jest już takie oczywiste. Na plus Fiata Pandy III trzeba za to zaliczyć wysokie, szeroko otwierane drzwi, które ułatwiają wsiadanie, wygodne siedzenia, które nie męczą w trasie oraz skuteczne wyciszenie, które pozwala odizolować się od świata zewnętrznego.

Komfortowi podróżowania, nawet na długim dystansie, sprzyja ponadto zestrojenie zawieszenia - jego miękkie nastawy doskonale sprawdzają się w starciu z nierównościami dróg, których akurat u nas nie brakuje. W tej kwestii włoski "niedźwiadek" stanowi zdecydowaną czołówkę swojego segmentu. Znacznie gorzej jest z właściwościami jezdnymi - co prawda układ kierowniczy działa precyzyjnie, ale wysoko położony środek ciężkości generuje niemałe przechyły na zakrętach, a dociążony przód powoduje podsterowność.

Koszty zakupu Fiata Pandy III potrafią zaskoczyć. Niestety, niemile. Choć tuż po wprowadzeniu auta na rynek Włosi zdecydowali się obniżyć jego ceny, te nadal trudno uznać za okazyjne. Na domiar złego, w wyposażeniu standardowym nie znajdziemy nie tylko ESP i bocznych airbagów, ale także tak "oczywistych" elementów jak obudowy lusterek lakierowane w kolorze nadwozia czy boczne listwy ochronne. Na szczęście, z pomocą przychodzą tanie pakiety dodatków i promocje, które wyraźnie zwiększają konkurencyjność modelu.

Fiat Panda II

Patrząc na karoserię Pandy, nietrudno odnieść wrażenie, że jej styliści posługiwali się przede wszystkim ołówkiem i linijką. „Pudełkowate” nadwozie nie sposób nazwać efektownym, na szczęście proste linie wolno się starzeją. Inna, bardzo pozytywna cecha „vanowatego” wyglądu, ujawnia się we wnętrzu.

Dzięki mało finezyjnym kształtom zewnętrznym, w środku udało się wygospodarować wystarczającą ilość przestrzeni zarówno dla podróżnych, jak i na bagaże. Kolejne plusy to duże drzwi boczne ułatwiające wsiadanie oraz niski próg załadunku ułatwiający z kolei wkładanie bagaży. Następny atut Pandy to widoczność – gwarantowana przez odpowiednio duże szyby i wysoko zamontowane siedzenia.

Niestety, miejsce pracy kierowcy nie należy do perfekcyjnych – duża konsola środkowa ogranicza swobodę ruchów, a zegary – za sprawą małych tarcz – nie są zbyt czytelne. Obsługa wszelkich przełączników okazuje się jednak bajecznie prosta, a jakość wykończenia stoi na przyzwoitym poziomie. Dobór materiałów oraz montaż może nie zachwycają, ale w aucie tej klasy trudno oczekiwać czegoś lepszego.

Miękkie zawieszenie Pandy ma się czym pochwalić w kwestii komfortu jazdy, za to z trzymaniem się drogi jest już znacznie gorzej. Zawieszenie o kiepskich właściwościach trakcyjnych poszło niestety w parze z mało precyzyjnym układem kierowniczym i hamulcami o szokująco niskiej skuteczności. Kierowcy lubiący agresywne prowadzenie powinni więc zajrzeć do konkurencji.

Popularność 5-drzwiowego „misia” na naszych drogach bierze się przede wszystkim z atrakcyjnej ceny zakupu - bazowy model możemy mieć już za niecałe 30 tysięcy złotych. Niestety, wyposażenie najtańszej wersji nie powala na kolana - w serii nie dostaniemy ani wspomagania układu kierowniczego, ani centralnego zamka, ani nawet poduszki powietrznej pasażera.