Renault Clio I

Ciekawa propozycja na czas kryzysu. Druga generacja Clio jest oszczędna oraz tania w zakupie i późniejszym utrzymaniu. Na rynku wtórnym nie brakuje aut z polskich salonów, a nawet pojazdów z "pierwszej ręki". Niestety z trwałością bywa różnie... Renault rozpoczęło produkcję drugiej generacji Clio w 1998 roku. Samochód szybko znalazł swoje miejsce na rynku i mimo upływu lat zainteresowanie nim nie spadało. W 2001 roku auto przeszło facelifting, którego efektem jest dużo ciekawszy kształt pasa przedniego. Produkcji nie zakończono nawet po wprowadzeniu Clio III. „Dwójka” pod nazwą Clio Storia zaczęła pełnić rolę budżetowego samochodu ze zubożonym wyposażeniem oraz okrojoną paletą silników.

Tuż przed końcem 2008 roku, zacząłem jeździć Renault Clio I. Chciałem „posmakować” rajskiego samochodu, tak niegdyś reklamowanego w prasie i telewizji. Przekonałem się stosunkowo szybko, że wyobrażenia o miejskim pojeździe sprzed kilku lat, przyznanie tytułu Samochodu Roku- Car of the Year 1991, dalekie są od obecnych oczekiwań wobec samochodów. Po przejechaniu pewnego dystansu mogę wyrazić swoją opinię na temat tego pojazdu. Zacznę od nadwozia, które nie wygląda jeszcze prehistorycznie. Istotnie widać, że samochód został skonstruowany kilkanaście lat temu, aczkolwiek linia karoserii na pewno nie będzie czynnikiem odstraszającym potencjalnych nabywców.

Poprzednia, druga generacja Clio charakteryzowała się najwyższym komfortem podróżowania w swojej klasie i sporą ilością miejsca w pierwszym rzędzie siedzeń. Dlatego z dużą niecierpliwością czekaliśmy na następcę. Nowe Clio, w porównaniu z poprzednikiem, nadal oferowanym pod nazwą Clio Storia, wyraźnie „urosło" – to już praktycznie samochód kompaktowy – 3,99 m długości. W porównaniu z poprzednikiem znacznie urosła kabina pasażerska. Miejsca wystarczy do wygodnego podróżowania czterech osób o masywnej budowie ciała, ale jeśli na tylnej kanapie zasiądą szczupłe osoby, to samochodem może podróżować piątka.

Wszyscy którzy uważają że facet w żółciutkim jak świeży ajerkoniak małym sportowym Renault wygląda głupio są albo banalnie nudni i przewidywalni albo nigdy nie jechali ostrym jak żyletka Clio RS. Gwarantuję że każdy facet który choć raz w życiu upił się do nieprzytomności, zapalił papierosa i usnął po upojnym seksie u boku pięknej kobiety, od razu pokocha francuskiego chuligana. Na pewno bez trudu wyłowi z tłumu dzikie Clio. Szczególnie jeśli będzie wyposażone w opcjonalny pakiet Cup gdzie oprócz innych nastawów zawieszenia otrzymamy między innymi: siedemnastocalowe felgi w kolorze grafitu (dopłata 540 złotych) oraz czterotłoczkowe czerwone zaciski tarcz hamulcowych od Brembo.

Choć Clio trzeciej generacji jeszcze nie jest obecne na ulicach, Renault przygotowało jego wersję sportową. Model ten jest zapowiedzią auta, które trafi do seryjnej produkcji. Jego debiut rynkowy przewidziany jest na pierwsze półrocze 2006 roku. Jak podkreślają to twórcy tego auta, Clio Renault Sport Concept posiada bardziej niż kiedykolwiek cechy samochodu sportowego. Patrząc na zdjęcia tego modelu, trudno się z tym stwierdzeniem nie zgodzić. Dynamikę podkreśla „atletycznie” wyglądające nadwozie. Stylistykę auta zmieniono poprzez nowe wyprofilowania boków. Poszerzono błotniki, na nowo zaprojektowano progi i dodano dodatkowe wloty powietrza.

Renault Clio zdobyło nagrodę w prestiżowym konkursie COTY, czy rzeczywiście zasłużyło sobie na taką ocenę? Wygląd nowego Clio wypada pozytywnie. Nie eksperymentowano tutaj na stylistyce, dzięki czemu design nie budzi kontrowersji i może się podobać. Spokojne linie nadwozia zachęcają do bliższego przyglądaniu się autu, wiele szczegółów jak np. wyłupiaste tylne światła są nowoczesne, ale nieszokujące. Design nie jest krzykliwy i dzięki temu można go wysoko ocenić.Po doznaniach z zewnątrz przesiadamy się do środka. Czeka tu na nas miłe, bardzo proste i ergonomiczne wnętrze. Nic nas tutaj nie zaskoczy, obsługa urządzeń pokładowych jest intuicyjna i nie powinna nikomu sprawiać problemów.