SKODA S720 - przymiarki do klasy średniej
Początki koncepcji realizowanej w projekcie Š720 sięgają schyłku 1959 roku. Już wtedy planowano rozbudować program produkcyjny marki o samochód klasy średniej (oznaczony roboczo jako model 1500) i wytwarzać go w ilości stu tysięcy egzemplarzy rocznie od sezonu 1970.
Jako napęd większego modelu planowano wykorzystać 1,5-litrowy, sześciocylindrowy silnik, stanowiący rozwinięcie litrowej jednostki OHV, przygotowywanej wówczas dla modelu MB. Na nowo pomysł odżył w sezonie 1965 – tym razem model pozycjonowany w ofercie powyżej MB miał być już napędzany silnikami czterocylindrowymi.
Opracowano cztery niezależne scenariusze rozwoju projektu – dwa opierające się o podzespoły modelu MB i dwa wymagające rozpoczęcia prac od podstaw. Ostatecznie zaakceptowano scenariusz oznaczony jako PP 020, opisujący budowę pojazdu od początku w oparciu o podwozie o rozstawie osi 2 550 mm i klasyczny układ napędowy z wzdłużnie umieszczonym silnikiem OHC.
Do napędu pojazdu miały zostać wykorzystane nowe jednostki OHC o objętościach 1 250 oraz 1 500 ccm. Historycznie projekt odwoływał się do gamy modelu Favorit z lat 30. Opracowania podwozia podjął się zespół kierowany przez Františka Uhlířa – niezależne zawieszenie wszystkich kół, mimo tylnego napędu, było dla zespołu oczywistością. Nad rozwojem silników czuwał team Františka Fridmuca – łącznie zbudowano czternaście prototypów jednostek 1 236 i 1 498 ccm, wraz z pochodnymi wariantami o objętościach 1,8 oraz 2,0 litra.
Kształty nadwozia nowego modelu wychodziły spod rąk takich osobistości czechosłowackiego designu, jak Milan Strejček, Josef Brokeš oraz Jan Žáček. Opracowywano warianty sedan, coupe, fastback, kombi, a nawet pick-up. Od roku 1968 pracowano już tylko nad odmianami sedan, coupe oraz kombi.
Pięć prototypów (Š720 I-1 do I-5) ukończonych pomiędzy sierpniem 1968 a styczniem 1969, według projektów Žáčka, poddawano następnie próbom drogowym, a I-1 – także testom zderzeniowym.
Zasilenie projektu przydziałem dewiz sprawiło, że kolejne prace nad kształtem karoserii zlecono włoskiej pracowni Ital Design. Krzywizny stworzone przez Brokeša i Žáčka cyzelował teraz Giorgetto Giugiaro. Włosi dostarczyli łącznie siedem prototypów pojazdów Š720, głównie w 1970 roku. Na tym etapie liczono się z rozpoczęciem produkcji w sezonie 1973 i osiągnieciem pełnych, rocznych mocy produkcyjnych, wynoszących 120 tysięcy egzemplarzy, dwa sezony później.
Odmiana sedan miała być wytwarzana w zakładzie macierzystym w Mladá Boleslav, kombi we Vrchlabi, a coupe (od 1974) – w Kvasinach. Wdrożeniu projektu zagrażały przede wszystkim problemy z poddostawcami nowoczesnych podzespołów oraz wykorzystane w znacznym stopniu moce przerobowe wymienionych zakładów.
Z tego powodu zdecydowano, że produkcja typoszeregu Š720 zostanie uruchomiona w projektowanych właśnie zakładach BAZ w Bratysławie. Mladá Boleslav miała odtąd skupić się na, wspólnym z NRD, programie rozwoju małolitrażowych samochodów z napędem przednim - Š760. Budowę bratysławskiej fabryki rozpoczęto jednak dopiero w 1974 roku, a swą realną zdolność produkcyjną – poza krótkim epizodem produkcji modeli Rapid/Garde – osiągnęła… dopiero w latach 90., już po przejęciu zakładów przez koncern Volkswagena. W program Š720 BAZ wniósł jedynie powielenie dwóch prototypów Ital Design - OP-1 i OP-2.
Ostatecznie wyjątkowo zaawansowany i kosztowny program Š720 nie doczekał się wdrożenia. Na dobre zakończyła go administracyjna decyzja z dnia 30 listopada 1972 roku. Głównym powodem nie była jednak powielana przez lata spiskowa teoria, przedstawiająca zdecydowaną ingerencję ZSRR w obliczu zbytniej konkurencyjności Š720 w stosunku do samochodów VAZ-2101.
Zadecydowały realne kosztorysy uruchomienia produkcji poszczególnych podzespołów, bądź ich zakupu u zewnętrznych poddostawców oraz praktyczny brak unifikacji z elementami planowanymi w pozostałych, równoległych programach rozwojowych. Nieco przesadna ambicja konstrukcyjna zawiodła wspaniały projekt w ślepą uliczkę, pochłaniając przy okazji potężne środki. Spora część zbudowanych prototypów Š720 zachowała się do dnia dzisiejszego.
Egzemplarze z nadwoziami sedan można oglądać w depozycie Muzeum ŠKODA Auto oraz jeden wypożyczony - w muzeum firmowym Volkswagena. Należące do prywatnego właściciela coupe można zobaczyć w Muzeum Techniki w Brnie.
Przynajmniej trzy prototypy, odsprzedane w latach 70. po zakończeniu projektu prywatnym osobom, są wciąż zarejestrowane i okazjonalnie poruszają się po drogach Czech oraz Słowacji.