Hamulec bębnowy

Po raz pierwszy zastosowany w samochodzie osobowym w 1902 roku przez Louis Renault. Konstrukcja układu bębnowego opiera się na bębnie przytwierdzonym do piasty obracającego się koła. We wnętrzu wspomnianego bębna znajdują się szczęki hamulcowe osadzone na nieruchomej względem bębna i osi tarczy nośnej oraz poruszający je rozpieracz. Hamowanie odbywa się na skutek dociskania zewnętrznej powierzchni szczęk hamulcowych (okładzin) do wewnętrznej powierzchni bębna. Dość znaczna powierzchnia styku okładzin z bębnami oraz tzw. efekt samowzmocnienia (podczas hamowania nacisk szczęk hamulcowych na bęben dodatkowo wspomagany jest pod wpływem momentu obrotowego obracającego się koła) powodują, że siła nacisku okładzin na bęben, oraz wynikająca z tego skuteczność, jest bardzo wysoka.